Taras (ogrodnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Taras

Taras – ukształtowanie terenu (naturalne lub sztuczne) nadające ogrodom specyficzny, schodkowy wygląd.

Występowały ogrody jednotarasowe (płaskie) lub zespół tarasów (ogrody tarasowe). Główny taras znajdował się zawsze przy domu[1]. Poziome płaszczyzny często otoczone były balustradą oraz wzmacniane murem oporowym stawianym od strony stoku[2]. Wzmocnienie zabezpieczało płaszczyznę tarasu przed osuwiskiem. W mury oporowe wkomponowywane były schody łączące poszczególne poziomy[3]. Ogrody tarasowe znano w starożytności (Babilon, kraje muzułmańskie, Ameryka Południowa), w czasach nowożytnych najpopularniejsze w okresie renesansu i baroku we Włoszech[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Majdecki 2007 ↓, s. 125.
  2. Szolginia 1982 ↓, s. 389.
  3. Majdecki 2007 ↓, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura i budownictwo. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1982. ISBN 83-204-0291-3.
  • Longin Majdecki: Historia ogrodów tom 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-15087-7.