Taryfa gwarantowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Taryfa gwarantowana (ang. feed-in tariff, FIT) – mechanizm polityki państwa mający na celu przyspieszenie inwestycji w zakresie technologii energii odnawialnych. Mechanizm ten przyczynia się do osiągnięcia celu poprzez oferowanie długoterminowych kontraktów dla producentów energii odnawialnej, zwykle na podstawie kosztów wytwarzania poszczególnych technologii[1][2]. Technologie takie jak na przykład energia wiatrowa, otrzymują niższą cenę za kWh, natomiast ogniwom słonecznym i elektrowniom wykorzystującym energię pływów morskich oferuje się wyższą cenę, co odzwierciedla wyższe koszty. Ponadto taryfy często zawierają „taryfową degresję” – mechanizm, zgodnie z którym cena (lub taryfa) spada w czasie. Robi się to w celu monitorowania[2] oraz zachęcania do obniżania kosztów technologii[1][3]. Celem taryf jest oferowanie rekompensaty kosztów produkcji energii ze źródeł odnawialnych, zapewniając gwarancję ceny oraz długoterminowe kontrakty, które wspierają finansowanie inwestycji w energię odnawialną[2][4]. Obecnie taryfy gwarantowane stosują 73 kraje[5] (w tym 20 z 28 krajów członkowskich UE[6]).

System taryf gwarantowanych w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Wprowadzenie systemu taryf gwarantowanych w Polsce przewidywał rządowy projekt ustawy o odnawialnych źródłach energii z 2012r., która zgodnie z przepisami Unii Europejskiej (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych) miała być uchwalona do końca 2010 roku a jej niewdrożenie spowodowało postawienie Polski przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości[7][8][9]. System taryf gwarantowanych został usunięty z rządowego projektu ustawy o OZE z 2014r., ale poprawka go przywracająca została przegłosowana (wniosek mniejszości) w Sejmie 16 stycznia 2015r. stosunkiem 220:218 głosów[10].

Przypisy