Taurodontyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nieprawidłowości wielkości i kształtu zębów
ICD-10 K00.2

Taurodontyzm (ang. taurodontism, z gr. ταύρος = byk + `oδoύς, `oδoντός = ząb + przyrostek -ιςμος) – powiększenie komory zęba trzonowego spowodowane odwróceniem stosunku korona: korzeń zęba. Źródłosłów terminu wskazuje na podobieństwo takich zębów do zębów zwierząt kopytnych. Według Shawa[1] zęby taurodontyczne można podzielić na:

  • hipotaurodontyczne (hypotaurodont)
  • hipertaurodontyczne (hypertaurodont)
  • mezotaurodontyczne (mesotaurodont).

Cecha występowała fizjologicznie u neandertalczyków, u ludzi współczesnych występuje jako izolowana cecha dysmorficzna albo jako część obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych i chorób o podłożu genetycznym. Taurodontyzm występuje u około 40% pacjentów z zespołem Klinefeltera[2].

Przypisy

  1. Shaw, JC. Taurodont teeth in South African races. „J Anat”. 62, s. 476-498, 1928. 
  2. Visootsak, J, Graham, JM. Klinefelter syndrome and other sex chromosomal aneuploidies. „Orphanet Journal of Rare Diseases”. 1. 42, 2006. PMID 17062147. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.