Time Division Duplex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

TDD (ang. Time Division Duplex) – sposób zorganizowania dostępu do sieci radiowej, polegający na wykorzystaniu w danej komórce (ang. cell) zakresu częstotliwości, w którym transmisja danych przeprowadzana jest w obie strony pomiędzy stacją bazową i terminalami. Czas, w którym przeprowadzane są transmisje, dzieli się na tzw. szczeliny czasowe (ang. time slots). W poszczególnych szczelinach czasowych transmisja przeprowadzana jest w tylko jedną ze stron - do stacji bazowej lub w kierunku terminali.

Termin ten używany jest między innymi w specyfikacjach 3GPP w kontekście trybu dostępu do sieci radiowej (ang. Radio Access Mode)[1] w systemach UMTS i LTE. Innym trybem dostępu do tych sieci jest FDD. Często, aby uniknąć niejednoznaczności związanej z rodzajem standardu wykorzystanego do zapewnienia dostępu do sieci radiowej, używa się określeń UTRAN TDD dla systemów UMTS oraz eUTRAN TDD dla systemów LTE. Sieci UMTS pracujące w trybie TDD używają technologii TD-CDMA lub TD-SCDMA.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Specyfikacja 3GPP TS 21.905 Vocabulary for 3GPP Specifications

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 3GPP TS 21.905 Vocabulary for 3GPP Specifications
  • 3GPP TS 25.401 UTRAN overall description
  • 3GPP TS 36.300 eUTRAN overall description