Uparte dziecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Uparte dziecko (Das eigensinnige Kind) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1815 roku w zbiorze ich Baśni (tom 2, nr 117).

Treść[1][edytuj | edytuj kod]

Baśń opowiada historię dziecka, które nie słuchało swoich rodziców. Pan Bóg zesłał na nie za karę ciężką chorobę. Lekarze byli bezradni i dziecko wkrótce zmarło. Kiedy złożono je do grobu i zasypano ziemią, jego rączka wyciągnęła się w górę i sterczała nad mogiłą. Próbowano ją wepchnąć z powrotem do grobu, ale się nie udawało. Wtedy matka przyszła z rózgą i zbiła dziecko po ręce. Wtedy rączka się schowała i leżała już spokojnie pod ziemią.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Baśnie braci Grimm tom 2, wyd. LSW, 1989

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Baśnie braci Grimm, tom 2, wyd. LSW, 1989.