Włodzimierz Wołkowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Wołkowicki
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 12 sierpnia 1881
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Strzelców Konnych,
16 Pułk Ułanów Wielkopolskich,
IV Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca pułku,
dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Korony (Belgia)

Włodzimierz Wołkowicki (ur. 12 sierpnia 1881) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 sierpnia 1881[1]. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Mianowany podpułkownikiem kawalerii. W tym stopniu podczas wojnie polsko-bolszewickiej pełnił funkcję dowódcy 6 Pułk Strzelców Konnych od 11 czerwca do 25 listopada 1920. Został awansowany do stopnia pułkownika kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[2][3]. Od 26 marca 1921 do 1924 był dowódcą 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich w garnizonie Bydgoszcz[4][5]. Od 1 czerwca 1924, jako oficer nadetatowy tej jednostki i przydzielony do Sztabu Generalnego, był dowódcą IV Brygady Kawalerii ulokowanej w garnizonie Suwałki[6]. W 1928, jako pułkownik przeniesiony w stan spoczynku, zamieszkiwał w Suwałkach[7]. Został osadnikiem wojskowym w osadzie Sejwy[8].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]