Walter Long

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walter Hume Long, 1. wicehrabia Long
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1854
Bath
Data i miejsce śmierci 26 września 1924
West Ashton
Wielka Brytania Główny sekretarz Irlandii
Okres od 1905
do 1905
Wielka Brytania Sekretarz stanu do spraw kolonii
Okres od 10 grudnia 1916
do 10 stycznia 1919
Wielka Brytania Pierwszy Lord Admiralicji
Okres od 1919
do 1921

Walter Hume Long, 1. wicehrabia Long (ur. 13 lipca 1854, zm. 26 września 1924) – brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej i Irlandzkiej Partii Unionistycznej, minister w rządach lorda Salisbury’ego, Arthura Balfoura, Herberta Henry’ego Asquitha i Davida Lloyda George’a.

Był synem unionistycznego polityka Richarda Penruddocke'a Longa i Charlotte Dick. Od strony ojca pochodził ze szlacheckiej rodziny z Wiltshire. Jego matka pochodziła z irlandzkiej szlachty z hrabstwa Wicklow. Walter odebrał wykształcenie w Harrow School oraz w Christ Church na Uniwersytecie Oksfordzkim. Po śmierci ojca w 1875 r. objął zarząd nad rodowymi posiadłościami. W 1878 r. poślubił lady Dorothy Boyle, córkę 9. hrabiego Cork. Miał z nią dwóch synów (w tym generała Waltera Longa) i trzy córki.

W 1880 r. Long został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu North Wiltshire. Po likwidacji tego okręgu w 1885 r. przeniósł się do okręgu Devizes. Long przegrał wybory powszechne 1892 r., ale do Izby Gmin powrócił w 1893 r., wygrywając wybory uzupełniające w okręgu Liverpool West Derby. W 1900 r. przeniósł się do okręgu Bristol South. Od 1906 r. reprezentował okręg wyborczy South Dublin. W latach 1910-1918 reprezentował okręg wyborczy Strand, a następnie okręg wyborczy Westminster St George’s.

Pierwszym urzędem Longa było stanowisko parlamentarnego sekretarza przy Radzie Samorządu Lokalnego, które sprawował w latach 1886-1892. Brał udział w pracach nad Local Government Act z 1888 r., który powołał wybieralne rady hrabstw. Kiedy Partia Konserwatywna znalazła się w opozycji Long został mówcą ds. samorządu lokalnego. Po powrocie konserwatystów do władzy w 1895 r. został przewodniczącym Rady Rolnictwa. W 1900 r. stanął na czele Rady Samorządu Lokalnego. W 1905 r. poparł Unempolyed Workmen's Act, który ustanawiał radę ds. bezrobotnych, która miała na celu wyszukiwanie pracy oraz prowadzenie szkoleń dla bezrobotnych.

Long był związany z irlandzkimi unionistami. W marcu 1905 r. został Głównym Sekretarzem Irlandii. Rząd konserwatystów upadł w grudniu tego roku. W kolejnych latach Long był jednym z głównym przeciwników rządowych planów przyznania Irlandii autonomii. W 190] r. był jednym z założycieli Ligi Obrony Ulsteru. W latach 1905-1910 był liderem Irlandzkiej Partii Unionistycznej.

Po rezygnacji Arthura Balfoura ze stanowiska lidera Partii Konserwatywnej w 1911 r., Long był jednym z kandydatów na jego następcę. Jednak ani on, ani jego rywal Austen Chamberlain, nie uzyskali wyraźnej przewagi nad kontrkandydatem. Aby zapobiec rozłamowi w partii Long i Chamberlain wycofali swoje kandydatury, a liderem konserwatystów został Andrew Bonar Law. W 1915 r., po utworzeniu rządu wojennego, Long ponownie został przewodniczącym Rady Samorządu Lokalnego. Kiedy premierem został w 1916 r. Lloyd George, powierzył on Longowi stanowisko ministra kolonii. W 1919 r. został pierwszy lordem Admiralicji. Stanowisko to sprawował do 1921 r.

W październiku 1919 r. Long stanął na czele rządowej Komisji ds. Irlandii. Komisja była odpowiedzialna za pracę nad Government of Ireland Act, który tworzył odrębną administrację dla katolickiego południa i protestanckiej północy. Ustawa została uchwalona w 1920 r. Mimo iż południowa część wyspy uzyskała niepodległość po Traktacie z 1922 r., to rozwiązania ustawy przetrwały w Irlandii Północnej do 1972 r.

Long zrezygnował ze wszystkich stanowisk w 1921 r. W tym samym otrzymał parowski tytuł 1. wicehrabiego Long i zasiadł w Izbie Lordów. Zmarł w swojej rezydencji Rood Ashton House w hrabstwie Wiltshire w 1924 r. Ponieważ jego najstarszy syn Walter zginął podczas I wojny światowej w 1917 r., tytuł wicehrabiego odziedziczył jego wnuk, Walter Francis David.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alvin Jackson, Home Rule: An Irish History 1800–2000, Phoenix, 2004
  • Charles Petrie, Walter Long and his Times, Londyn, 1936

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]