Wredna wioska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wredna Wioska – siódmy tom książki z Serii Niefortunnych Zdarzeń napisanych przez Daniela Handlera pod pseudonimem Lemony Snicket.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po kolejnej ucieczce przed Olafem, sieroty Baudelaire są powierzone opiece całej wioski o nazwie Wioska Zakrakanych Skrzydlaków. Niestety dzieci znajdują tylko prace domowe, złych seniorów i Hrabiego Olafa czającego się za rogiem pod pseudonimem detektyw Dupin. Ich nowym opiekunem staje się Hektor i cała Wioska Zakrakanych Skrzydlaków. Baudelaire'owie spotykają tam również swoich przyjaciół, Duncana i Izadorę Bagiennych z Akademii Antypatii ukrytych w fontannie.

Oskarżenie o morderstwo[edytuj | edytuj kod]

Ta książka jest momentem zwrotnym w całej serii - od tego momentu dzieci nie tylko uciekają przed Olafem, lecz również przed złą wioską i policją. Wszystko zaczyna się od tego, że w wiosce pojawia się Jacques Snicket brany za Hrabiego Olafa. Dzieci jednak nie przyznają wiosce rację, nie rozpoznają w nim łotra. Młody Snicket zostaje wtrącony do więzienia na noc, by dzień później zadecydować co z nim zrobić. Jednakże w nocy zostaje on zamordowany, a detektyw Dupin w morderstwo wrabia Baudelaire'ów. Sytuację pogarsza fakt, że opiekun dzieci - Hektor - z powodu swojej nieśmiałości nie broni dzieci. Dzieci zostają skazane na spalenie na stosie, jednakże te próbują uciec wraz z Hektorem jego wynalazkiem - Samowystarczalnym Latającym Balonem. Ucieczka by się udała, gdyby nie harpuny Esmeraldy Szpetnej, które przecinają drabinkę umożliwiającą dostęp do balonu. Hektor odlatuje wraz z Bagiennymi, które zostały wcześniej uratowane przez sieroty.

Wioska Zakrakanych Skrzydlaków[edytuj | edytuj kod]

Dzieci w ramach akcji "Do opieki dziecka trzeba całej wioski" muszą trafić do jakieś miejscowości. Dzieci wybierają Wioskę Zakrakanych Skrzydlaków mając nadzieję, że odkryją tam znaczenie skrótu WZS. Jednakże od razu przekonują się, że miejscowość ta jest dziwna.

Do wsi nie prowadzi żadna droga - by dotrzeć do WZS trzeba odejść od drogi i przejść kilka kilometrów przez pustkowie, które otacza całą wieś. WZS posiada również własną Radę Miejską, która znana jest z noszenia kapeluszy w kształcie wron, które są lubiane we wsi oraz z uchwalania przeróżnych zakazów, których jest kilkaset (większość złamane potajemnie przez Hektora). Oto przepisy podane w książce:

  • Przepis nr 19833: Żadnemu przestępcy nie wolno przekroczyć granic WZS.
  • Przepis nr 4561: Obywatelom nie wolno używać otworów gębowych dla przyjemności.
  • Przepis nr 2493: Każda osoba skazana na stos ma prawo zabrać głos tuż przed podpaleniem stosu.
  • Przepis nr 1742: Nikomu nie wolno uciekać z więzienia.
  • Przepis nr 961: W gorących ciasteczkach z budyniem przeznaczonych dla Rady Starszych może być najwyżej po piętnaście kawałków orzecha na sztukę.
  • Przepis nr 920: Z platformy może przemawiać tylko oficer policji.
  • Przepis nr 492: Rada Starszych dyskutuje wyłącznie nad punktami porządku dziennego.
  • Przepis nr 141: Skazani mają siedzieć w więzieniu o chlebie i wodzie.
  • Przepis nr 108: Biblioteka WZS nie może zawierać książek, które łamałyby którykolwiek z pozostałych przepisów regulaminu.
  • Przepis nr 67: Obywatelom nie wolno budować żadnych urządzeń mechanicznych.
  • Przepis nr 39: Wyrabianie czegokolwiek z kruczych piór jest nielegalne.
  • Przepis nr 19: W obrębie miejscowości WZS dopuszcza się pióra do pisania wykonane wyłącznie z kruczych piór.
  • Przepis nr 2: Każdy kto dopuścił się naruszenia przepisów, zostanie spalony na stosie.
  • Przepis nr 1: Zakazuje się ranienia kruków.
  • Prawo nakazuje wysadzać wszystkich pasażerów autobusu z dala od WZS.