Wytrzymałość elektryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wytrzymałość elektryczna, wytrzymałość dielektryczna[1] – największa wartość natężenia pola elektrycznego, jaka może istnieć w dielektryku (izolatorze) bez wywołania przebicia. Jednostką wytrzymałości elektrycznej jest V/m.

Wytrzymałość dielektryczna w dużym stopniu zależy od wielu czynników, takich jak temperatura, czas działania pola elektrycznego, szybkość narastania pola elektrycznego, grubość warstwy dielektryka, częstotliwość przyłożonego pola elektrycznego[2]. Pomiary wytrzymałości dielektrycznej muszą być prowadzone w ściśle znormalizowanych warunkach.

Nieprawidłowe dobranie izolacji do warunków pracy urządzenia może doprowadzić do przebicia izolacji, co spowoduje, że izolator zacznie przewodzić prąd a w konsekwencji doprowadzi do nieodwracalnych uszkodzeń urządzenia elektrycznego.

Wytrzymałość dielektryczna powietrza przy ciśnieniu 1 atmosfery, w temperaturze 0 °C, pomiędzy płaskimi elektrodami wynosi 32 kV/cm[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. wytrzymałość elektryczna, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2023-01-27].
  2. Antoniewicz 1971 ↓, s. 10.
  3. Antoniewicz 1971 ↓, s. 87.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Antoniewicz: Własności dielektryków. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo Techniczne, 1971.