Zło we mnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zło we mnie
February
Gatunek horror, thriller
Rok produkcji 2015
Data premiery 12 września 2015
Polska 10 marca 2017[1]
Kraj produkcji Stany Zjednoczone, Kanada
Język angielski
Czas trwania 93 minuty
Reżyseria Oz Perkins
Scenariusz Oz Perkins
Główne role Emma Roberts, Lucy Boynton, Kiernan Shipka, James Remar, Lauren Holly
Zdjęcia Julie Kirkwood
Scenografia Shane Boucher, Lisa Soper
Kostiumy Jennifer Stroud
Montaż Brian Ufberg
Produkcja Bryan Bertino, Adrienne Biddle, Alphonse Ghossein, Robert Menzies, Rob Paris
Wytwórnia Paris Film, Traveling Picture Show Company (TPSC), Unbroken Pictures, Zed Filmworks

Zło we mnie (tytuł oryg. February; alternat. The Blackcoat's Daughter) – amerykańsko-kanadyjski film fabularny z 2015 roku, napisany i wyreżyserowany przez Oza Perkinsa. W rolach głównych występują w nim Emma Roberts, Lucy Boynton, Kiernan Shipka, James Remar i Lauren Holly. Opowiada historię trzech młodych dziewczyn. Dwie z nich są uczennicami katolickiej szkoły, w której dochodzi do mrożących krew w żyłach zajść; kolejna skrywa pewien sekret. Światowa premiera projektu odbyła się 12 września 2015 podczas 40. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto[2]. Film został pozytywnie oceniony przez krytyków[3]. Jest to debiut reżyserski Perkinsa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

W katolickiej szkole dla dziewcząt pozostawione zostają dwie uczennice, które nie wyjechały na przerwę świąteczną do domów. Pilnują ich siostry-dewotki. Rose jest buntowniczką. Kat, zdziwaczała i nielubiana, sprawia wrażenie osoby nad wyraz spokojnej. Nieoczekiwanie w odizolowanym od miasta budynku zaczyna dochodzić do mrożących krew w żyłach zdarzeń. Trzecią bohaterką filmu jest Joan, młoda kobieta skrywająca pewien sekret.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Recenzje[edytuj | edytuj kod]

Walter Chaw, dziennikarz współpracujący z serwisem Film Freak Central, obwołał Zło we mnie jako filmową "kronikę smutku". Uznał, że "film jest straszny, bo taka też jest utrata"[3]. Albert Nowicki (witryna His Name Is Death) pisał: "February, choć operuje pewnymi integralnymi dla gatunku kliszami, góruje nad wieloma innymi horrorami, jakie wydano w ciągu ostatnich paru miesięcy: film mrozi krew w żyłach w taki sposób, w jaki nie budzą grozy pozycje mainstreamowe. Warsztat artystyczny realizatorów jest godzien podziwu. Obraz tonie w mroku, przez co widz nie wie, czy w przyciemnionym kącie nie szczerzy na niego zębów zło. Głosy, które słyszy tylko Kat, nie są możliwe do wyłapania; nie słyszymy, jakimi straszliwościami infiltrują ucho dziewczyny. Nawet, jeśli by przyjąć, że nieoświetlony plan i stłumiony dźwięk wynikają z niedostatków budżetowych, nie można zaprzeczyć skuteczności ich oddziaływania. February dumnie przeprawia się przez bulwar horroru offowego, strasząc w sposób zniuansowany, taktowny i inteligentny. Wspomniane już klisze (...) pomagają filmowi nabrać rumieńca wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba, choć spokojnie mogłyby zostać wycięte ze scenariusza. Na ogół Perkins gardzi tanią, ograną sensacją."[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Zło we mnie (2015) − Daty premier − Filmweb". filmweb.pl. [dostęp 2017-06-02].
  2. "February (I) (2015) − Release Info". imdb.com. (ang.) [dostęp 2016-07-16].
  3. a b "THE BLACKCOAT'S DAUGHTER (FEBRUARY) (2016)". rottentomatoes.com. (ang.) [dostęp 2016-07-16].
  4. Nowicki, Albert (2016-07-13). "TĘSKNOTA ZIMNA JAK LÓD. ('FEBRUARY' AKA 'THE BLACKCOAT’S DAUGHTER', 2015)". hisnameisdeath.com. [dostęp 2016-07-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]