Zespół Webera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zespół Webera
Schematyczne przedstawienie udaru śródmózgowia skutkującego zespołem Webera
Schematyczne przedstawienie udaru śródmózgowia skutkującego zespołem Webera
ICD-10 G46.3
Zespół udarowy pnia mózgu – Zespół Webera

Zespół Webera (zespół konarowy śródmózgowia, ang. Weber's syndrome) – pniowy zespół naprzemienny charakteryzujący się porażeniem nerwu okoruchowego po stronie ogniska i porażeniem lub niedowładem połowiczym spastycznym po stronie przeciwnej. Najczęstsze przyczyny to zawał mózgu zlokalizowany w śródmózgowiu w wyniku zakrzepu gałęzi międzykonarowych tętnicy tylnej mózgu lub tętnicy naczyniówkowej tylnej. Rzadszą przyczyną zespołu może być guz pnia mózgu[1].

Zespół Webera został nazwany od nazwiska brytyjskiego lekarza Hermana Webera, który go opisał w 1863 roku[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Duus, Rolf Hassler: Diagnostyka topograficzna w neurologii: anatomia, fizjologia, klinika. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989, s. 208. ISBN 83-200-1444-1.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać H. Weber. A Contribution to the Pathology of the Crura Cerebri.. „Med Chir Trans”. 46, s. 121-140.1, 1863. PMID: 20896209. 
  3. Weber's paralysis (ang.). Whonamedit?. [dostęp 2018-06-28].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.