Zespół ogona końskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zespół ogona końskiego
ICD-10 G83.4
Ogon koński i nić końcowa widziane od tyłu.

Zespół ogona końskiego (ang. cauda equina syndrome) – charakterystyczny zespół objawów neurologicznych, powstających wskutek uszkodzenia włókien korzeni nerwowych biegnących w kanale kręgowym tworzących ogon koński[1].

Wskutek dyskopatii (centralnej lędźwiowej wypukliny jądra miażdżystego poniżej poziomu L1/L2) lub wzrostu guza w świetle końcowego odcinka kanału kręgowego dochodzi do ucisku na nerwy tworzące koński ogon, co powoduje poniższe objawy:

  • niedowład wiotki kończyn dolnych, szczególnie wyrażony w odsiebnych ich częściach,
  • zaburzenia czucia typu korzeniowego,
  • niemożność oddania moczu,
  • objawy rozciągowe.

Zespół ogona końskiego często współistnieje z zespołem stożka końcowego. Zaburzenia czynności układu nerwowego wówczas obserwowane to:

  • zaburzenia zwieraczy (nietrzymanie moczu i stolca),
  • brak wzwodu,
  • rozszczepienne zaburzenia czucia o charakterze "spodenek" S3-S5.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nitin Agarwal i inni, Presentation of cauda equina syndrome due to an intradural extramedullary abscess: a case report, „The Spine Journal: Official Journal of the North American Spine Society”, 14 (2), 2014, e1–6, DOI10.1016/j.spinee.2013.09.029, ISSN 1878-1632, PMID24331844 [dostęp 2018-08-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.