Zygmunt Nowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne osoby o nazwisku Zygmunt Nowicki.
Zygmunt Nowicki
Zygmunt Nowicki (zm. 1944).jpg
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1881
Krasnopol
Data i miejsce śmierci 29 września 1944
Warszawa
Konsul Generalny RP w Chicago
Okres od 1920
do 1922
Następca Jerzy Barthel de Weydenthal

Zygmunt Nowicki (ur. 5 stycznia 1881 w Krasnopolu, powiat Sejny, zm. 29 września 1944 w Warszawie) – działacz ruchu ludowego i pracownik społeczny, w okresie II RP poseł na Sejm I i II kadencji z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”, urzędnik konsularny.

Życiorys[edytuj]

Był nauczycielem w Konarach koło Warki (1903), następnie w Pilaszkowie koło Łowicza, gdzie w 1905 był współorganizatorem tajnego zjazdu nauczycieli Królestwa Polskiego, na którym powołano Związek Nauczycieli Ludowych – został jego prezesem. Był wiceprezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Po I wojnie światowej ujednolicił programy nauczania. W okresie od czerwca 1920 do grudnia 1922 konsul generalny RP w Chicago.

W latach 1917–1931 należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”, pełniąc od 1922 do 1930 mandat posła na Sejm I i II kadencji. Po zjednoczeniu ruchu ludowego w 1931 został członkiem Stronnictwa Ludowego.

Po strajku nauczycieli z 1937 rząd zgodził się na zwołanie zjazdu Związku, który miał wybrać nowe władze. Zygmunt Nowicki był prezesem ZNP w latach 1938–1939. Po kapitulacji Warszawy, w październiku 1939 Zygmunt Nowicki wraz z czwórką innych członków władz ZNP postanowili przenieść działalność Związku do konspiracji. W ten sposób powstała Tajna Organizacja Nauczycielska (TON), która odegrała ogromną rolę w organizowaniu tajnego nauczania.

Zginął w czasie Powstania Warszawskiego w 1944. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Powszechna PWN, tom 3
  • Słownik biograficzny zasłużonych dla oświaty i wychowania w Warszawie i województwie stołecznym warszawskim od 1916 r., zeszyt I (zespół redakcyjny Kazimiera Kartasińska i inni), Warszawa 1995, s. 116–117