Giaur (George Byron)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giaur
The Giaour
Eugène Ferdinand Victor Delacroix 021.jpg
Walka giaura i baszy, Eugène Delacroix (1827)
Autor George Byron
Miejsce wydania  Wielka Brytania
Język angielski
Data I wyd. 1813
Typ utworu powieść poetycka
Przekład Adam Mickiewicz
Tekst w Wikiźródłach Tekst w Wikiźródłach

Giaurpowieść poetycka autorstwa George'a Byrona, opublikowana po raz pierwszy w 1813 roku. Stanowi jednocześnie pierwszy element jego serii utworów związanych z tematyką orientu.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Giaur – młody Wenecjanin, zakochuje się z wzajemnością w Gruzince – Leili. Leila była niewolnicą, przymuszoną do małżeństwa z Hassanem. Jej pan i mąż od dłuższego czasu podejrzewał ją o zdradę, lecz dziewczyna swoim urokiem potrafiła rozwiać jego obawy.

Kiedy jednak fakt zdrady okazał się niepodważalny, Hassan, zgodnie z muzułmańskim zwyczajem każe utopić niewierną małżonkę w morzu. Giaur, dowiedziawszy się o planach Hassana usiłuje uratować ukochaną przed śmiercią, ale przybywa za późno. Jest zrozpaczony i pragnie ją pomścić. Hassan również cierpi po stracie Leili. Postanawia pocieszyć się w ramionach nowej kobiety. Kiedy jednak wyrusza ze swym orszakiem w podróż po nową żonę, zostają napadnięci przez ludzi Giaura. Dochodzi do krwawej walki, w wyniku której Hassan i jego ludzie giną.

Giaur po dokonaniu zemsty wyrusza w świat. Pod koniec swojego życia postanawia osiedlić się w klasztorze (przybył tam ze Wschodu na tureckim statku i ofiarował duży skarb za schronienie), gdzie spędza resztę życia. Przed swoją śmiercią opowiada staremu mnichowi historię swej tragicznej miłości i zemsty. Giaur przakazuje mnichowi pierścień i prosi o doręczenie go jego przyjacielowi z lat młodości, który przepowiedział mu kiedyś jego los.

Kwestie społeczne[edytuj | edytuj kod]

Choć opowieść jest poświecona dziejom nieszczęsnego kochanka, nie brak w niej i akcentów społecznych. Utwór otwiera płomienna inwokacja do Grecji, dawnej kolebki swobód, która w tym okresie zaczęła podejmować walki z turecką okupacją. W tłumaczeniu Adama Mickiewicza, inwokacja ta nabrała aluzyjnego znaczenia, sugerując porównanie do sytuacji zniewolonej Polski.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]