Łożniczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łożniczy (łac. cubiculari, lectistrator) – urząd dworski I Rzeczypospolitej, odpowiedzialny za królewską sypialnię: słanie łoża, pościel, bieliznę osobistą. W czasach Stefana Batorego, zaczęli używać tytułu podkomorzego. Wyparci przez szambelanów w czasach stanisławowskich.

Zobacz też: urzędy dworskie, podkomorzy nadworny, podkomorzy nadworny koronny, podkomorzy wielki litewski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Góralski: Encyklopedia urzędów i godności w dawnej Polsce. Książka i Wiedza, 2000, s. 76.