Ściana Trombe'a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Energia odnawialna
Wind Turbine
Energia wodna
Energia geotermalna
Energia prądów morskich, pływów i falowania
Energia słoneczna
Energia wiatru
Biopaliwo
Biomasa
Biogaz
Energia cieplna oceanu
1 – letnie promienie słoneczne
2 – zimowe promienie słoneczne
3 – dach
4 – szyba
5 – komora, gdzie nagrzewa się powietrze
6 – ściana akumulacyjna pomalowana z zewnątrz na czarno
7 – wlot nagrzanego powietrza do pomieszczenia
8 – wylot schłodzonego powietrza z pomieszczenia
9 – pomieszczenie
10 – ściany izolacyjne
Możliwe tryby pracy ściany Trombe'a latem i zimą

Ściana Trombe'a – rodzaj pasywnego sposobu pozyskiwania energii opierający się na systemie zysków pośrednich z wykorzystaniem warstwy akumulującej. Koncepcja tego rozwiązania konstrukcyjnego, pierwotnie opatentowana w roku 1881 w USA, została następnie udoskonalona przez francuskiego inżyniera – Félixa Trombe'a i powtórne opatentowana w 1972 roku.

Wstęp[edytuj]

System zysków pośrednich, w przeciwieństwie do systemów zysków bezpośrednich, pozwala uniknąć większych niż tolerowane przez człowieka w zakresie odczuwalnego komfortu cieplnego fluktuacje temperatury pomieszczenia. Uniknięcie gwałtownych zysków ciepła z jednoczesną możliwością opóźnienia okresu dostarczania energii do pomieszczenia, jest możliwe dzięki odizolowaniu wnętrza budynku za pomocą układu magazynującego w postaci grubej masywnej ściany. Natomiast zdolność magazynowania ciepła w przegrodzie masywnej zależy od jej grubości, promieniowania słonecznego i ewentualnych wahań temperatury zewnętrznej. Układ magazynujący poprzedzony jest pustką powietrza i szybą. We współczesnych konstrukcjach na ogół nie stosuje się zwykłych szyb okiennych, lecz izolacje przezroczyste typu komórkowego. Uproszczoną instalacją, bez możliwości przepływu powietrza w szczelinie, nie ma kanałów łączących wnętrze pomieszczenia ze szczeliną powietrzną, jest ściana kolektorowo-akumulacyjna. Warstwa powietrza w szczelinie pełni wówczas rolę dodatkowej izolacji termicznej ściany.

Zasada działania[edytuj]

Promieniowanie słoneczne przechodzi przez pokrycie szklane, następnie jest absorbowane przez ciemną powierzchnię ściany akumulacyjnej, powodując wzrost jej temperatury. Zakumulowana w ścianie energia przekazywana jest do pomieszczenia przez przewodzenie. Odpowiednie przesunięcie fazowe okresu dostarczania energii uzyskuje się przez optymalne dobranie grubości i pojemności cieplnej ściany, uwzględniające lokalne warunki klimatyczne. Dodatkowo przy sprzyjających warunkach nasłonecznienia, poprzez otwarcie kanałów łączących pomieszczenie ze szczeliną pomiędzy ścianą a szybą, można uzyskać przepływ nagrzanego powietrza ze szczelino do pomieszczenia. Jest to możliwe, gdy siła wyporu, będąca efektem różnych gęstości powietrza w szczelinie i pomieszczeniu będzie dostatecznie duża, by pokonać opory przepływu. Chłodniejsze powietrze z pomieszczenia zasysane jest dolnym kanałem do szczeliny, tam ogrzewane i górnym kanałem wraca do pomieszczenia. W okresie letnim można wykorzystać ścianę Trombe’a do klimatyzowania pomieszczenia. Chłodne powietrze zasysane jest wówczas z północnej zacienionej strony budynku lub pobierane z wymiennika gruntowego i przez otwarty kanał dolny wpływa do szczeliny, nagrzewa się, a następnie jest odprowadzane przez górny otwór w powierzchni zewnętrznej.

Opis matematyczny[1][edytuj]

Założenia: jednowymiarowość pola temperatury oraz jednorodność materiału konstrukcyjnego bloku magazynującego.

Przebieg zmian temperatury wewnątrz ściany opisuje równanie przewodnictwa Fouriera:

gdzie:

  • - dyfuzyjność cieplna materiału ściany; m²/s;
  • - przewodność cieplna materiału ściany; W/m•K;
  • - gęstość materiału ściany; kg/m³;
  • - ciepło właściwe; J/kg•K;
  • - temperatura bloku magazynującego.

Bilanse energetyczne[edytuj]

  • Powierzchnia absorbująca ściany
  • Wewnętrzna szyba
  • Przepływające powietrze

gdzie:

  • - konwekcyjne współczynniki przejmowania ciepła;
  • - zastępczy współczynnik przejmowania ciepła;
  • - temperatura powietrza.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Opis matematyczny

Bibliografia[edytuj]

  • Zbysław Pluta: Słoneczne instalacje energetyczne. Oficyna wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2007