Śliwowica łącka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Butelka Śliwowicy Łąckiej
Żartobliwy "certyfikat" na butelce Śliwowicy
Sliwowica lacka.jpg

Śliwowica łącka – rodzaj śliwowicy produkowanej i rozprowadzanej poza legalnym rynkiem, mocny napój alkoholowy (od 70%) wytwarzany w sposób tradycyjny ze śliwek, przede wszystkim z odmiany Węgierka Zwykła. Ma charakterystyczny żółtawy kolor oraz zapach śliwek. Napój ten jest produkowany w gminie Łącko, znajdującej się na pograniczu Beskidu Sądeckiego, Wyspowego i Gorców.

Na butelkach śliwowicy widnieje hasło: „Daje krzepę, krasi lica nasza łącka śliwowica”[1].

Z uwagi na to, że jest to produkt nielegalny, nie ma możliwości rejestracji śliwowicy łąckiej jako produktu regionalnego[2].

Znak towarowy[edytuj | edytuj kod]

W roku 2011 Wspólny Znak Towarowy Gwarancyjny Śliwowica Łącka został zastrzeżony w Urzędzie Patentowym RP przez Stowarzyszenie Łącka Droga Owocowa i Urząd Gminy Łącko. Mogą go używać rolnicy i przedsiębiorcy produkujący i rozlewający śliwowice na terenie gminy Łącko za zgodą specjalnej kapituły[3].

Napój ten nie ma krajowego znaku akcyzy. Główne ośrodki produkcji łąckiej śliwowicy znajdują się w miejscowościach: Wola Kosnowa, Wola Piskulina, Maszkowice, Łącko, Czarny Potok, Kicznia, Czerniec, Kadcza, Zagorzyn.

Śliwowica łącka została uznana w 1992 przez urząd konserwatora zabytków w Nowym Sączu za niematerialne dobro kultury narodowej[1]. W dniu 10 października 2005 na Listę Produktów Tradycyjnych została wpisana w kategorii Napoje (alkoholowe i bezalkoholowe): „Śliwowica Łącka”[4].

Aspekt prawny[edytuj | edytuj kod]

Napój ten jako alkohol destylowany w warunkach domowych jest bimbrem, zatem produkcja oraz obrót są w Polsce nielegalne. Jednak – wobec znacznej renomy i wysokiej jakości śliwowicy – lokalne władze nie ścigają tego procederu[5].

Jakość[edytuj | edytuj kod]

Łącka śliwowica uważana jest przez niektórych za najlepszy produkt w swojej klasie – w 2005 roku w Minnesocie otrzymała ona nagrodę za najlepszą śliwowicę świata[5]. Nieco gorzej bywa oceniana Passover slivovitz („Śliwowica paschalna”) – według krytyków zbyt długo leżakowana w dębowych beczkach, przez co podobno zatraca śliwkowy smak – oraz Blended – mieszanka destylatu śliwowicowego z maceratem ze śliwek lub wodą (rozcieńczenie do 50%).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Śliwowica łącka, sliwowica.net [dostęp 2010-07-13].
  2. Dariusz Zalewski, Łącka śliwowica nie może być chroniona w Unii Europejskiej, Wyborcza.pl, 24 lutego 2005.
  3. Regulamin Wspólnego Znaku Towarowego Gwarancyjnego, Łącka Droga Owocowa, 11-2012
  4. Łąckie produkty tradycyjne, Gmina Łącko [dostęp 2010-07-13] [zarchiwizowane z adresu 2010-03-29].
  5. a b Jacek Kowalski, Daje krzepę, krasi lica nielegalna śliwowica, Wyborcza.pl, 22 września 2009 [zarchiwizowane z adresu 2009-09-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]