Żuraw czarnoszyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żuraw czarnoszyi
Grus nigricollis[1]
Przevalski, 1876
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd żurawiowe
Rodzina żurawie
Podrodzina żurawie
Rodzaj Grus
Gatunek żuraw czarnoszyi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     okres lęgowy

     zimowiska

Żuraw czarnoszyi (Grus nigricollis) – gatunek dużego ptaka z rodziny żurawi (Gruidae). Zasiedla wyspowo środkowe i południowo-zachodnie Chiny (Wyżyna Tybetańska) i północne Indie (Ladakh). Zimowiska położone są niezbyt daleko od terytoriów lęgowych – w południowych Chinach, Bhutanie, niewielka populacja zimuje w północno-wschodnich Indiach (Arunachal Pradesh)[3], dawniej także w Wietnamie, sporadycznie zalatuje do Nepalu[2]. Gatunek monotypowy[3][4].

Charakterystyka
Ogólnie jest cały szary, z ciemnymi lotkami i nogami oraz długim, brudnobiałym dziobem. Ma czarną szyję oraz nagą, czerwoną skórę na szyi.
Wymiary
  • długość ciała: około 139 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 2,35 m
  • masa ciała: 5–7 kg[3]
Środowisko
Jego środowisko to tereny podmokłe. Obszary lęgowe położone są na wysokości 2950–4900 m n.p.m., a zimowiska na 1900–3950 m n.p.m. (jest to jedyny wysokogórski gatunek żurawia)[5].
Lęgi
Gniazdo mieści się na ziemi lub na wodzie. Samica składa zazwyczaj 2 jaja, których inkubacja trwa 30–34 dni[5]. Wysiadują oboje rodzice. Pisklęta są pokryte brązowym puchem[6]. Młode są w pełni opierzone po około 3 miesiącach od wyklucia[6]. Żurawie czarnoszyje osiągają dojrzałość płciową w wieku 2–3 lat. Dożywają 30 lat.
Pożywienie
Ryby, żaby, owady oraz rośliny wodne.
Status
Narażony na wyginięcie (VU – vulnerable) od 1994, wcześniej (w 1988) sklasyfikowany jako zagrożony (T – threatened). W 2014 roku liczebność populacji szacowano na 10 000–10 200 ptaków (w tym około 6600–6800 osobników dorosłych), ale tendencja jest malejąca[2]. W środkowym Tybecie odnotowano zagęszczenie par wynoszące 2,2 pary na km²[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grus nigricollis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Grus nigricollis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Archibald, G.W., Meine, C.D. & Kirwan, G.M.: Black-necked Crane (Grus nigricollis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-01].
  4. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Flufftails, finfoots, rails, trumpeters, cranes, limpkin (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-02].
  5. a b Pankaj Chandan i inni, Black-necked Crane - Status, Breeding Productivity and Conservation in Ladakh, India, World Wide Fund for Nature-India/ Department of Wildlife Protection, 2005 (ang.).
  6. a b Nicole Bouglouan: Black-necked Crane Grus nigricollis (ang.). W: oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-04-02].
  7. Mary Anne Bishop, Mary Anne Bishopt: The Cranes. Status Survey and Conservation Action Plan. Black-necked Crane (Grus nigrocollis) (ang.). [dostęp 2015-02-28].Sprawdź autora:2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]