Afakia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Afakia (łac. aphacia) – brak soczewki oka[1].

Afakia jest wynikiem operacyjnego usunięcia soczewki (np. przy leczeniu zaćmy) lub wrodzonego jej braku. Może być związana między innymi z zespołem Lowe'a lub Hallermanna i Streiffa. Oko afakijne wykazuje znaczne zaburzenia ogniskowania (soczewka odpowiada za ok. 30% zdolności skupiającej oka[2]) i wymaga bardzo silnej soczewki w celu uzyskania wyraźnego widzenia. Najlepiej jeśli soczewka taka ma charakter szkła kontaktowego – unika się wówczas nadmiernego powiększenia i zniekształcenia obrazu. Niekiedy wszczepia się soczewkę sztuczną[3].

Ludzka soczewka blokuje większość światła o długości fali 300–400 nm (krótsze blokuje rogówka)[4]. Z tego powodu ludzie nie widzą nadfioletu. Fotoreceptory siatkówki są jednak wrażliwe na bliski nadfiolet, więc ludzie pozbawieni soczewki postrzegają go jako białawy niebieski lub białawy fiolet, prawdopodobnie dlatego, że wszystkie trzy typu czopków są w przybliżeniu tak samo czułe na nadfiolet, ale niebieskie nieco bardziej. Może to wyjaśniać zmianę kolorów używanych przez impresjonistę Moneta po operacji zaćmy w 1923[2].

Przypisy

  1. Aphakia (ang.). Cincinnati Children's Hospital Medical Center. [dostęp 2013-01-12].
  2. 2,0 2,1 David Hambling: Let the light shine in (ang.). 2002-05-29. [dostęp 2013-01-12].
  3. Lens & Cataract-Aphakia (ang.). Digital Reference of Ophthalmology. [dostęp 2013-01-12].
  4. M A Mainster. Violet and blue light blocking intraocular lenses: photoprotection versus photoreception. „British Journal of Ophthalmology”. 90, s. 784–792, 2006. PMID 16714268. PMC:PMC1860240. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.