Alstonia szkolna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alstonia szkolna
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd goryczkowce
Rodzina toinowate
Rodzaj alstonia
Gatunek alstonia szkolna
Nazwa systematyczna
Alstonia scholaris (L.) R. Br.
On Asclepiad. 75. 3 Apr 1810[2]

Alstonia szkolna (Alstonia scholaris) – gatunek roślin z rodziny toinowatych. Występuje w Azji od Chin i Indii na południe i wschód, także w Australii i Nowej Gwinei. Rośnie do rzędnej 1000 m n.p.m. w lasach mieszanych i w zadrzewieniach wiejskich[3]. Wykorzystywana jest jako roślina lecznicza – stosowana przy bólach głowy, grypie i chorobach układu oddechowego[3]. Dawniej bardzo lekkie drewno tego gatunku służyło do wyrobu tabliczek szkolnych[4]. Wciąż wykorzystywane jest także do wyrobu trumien[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owoce i liście
Pokrój
Drzewo osiągające do 40 m wysokości, o pędach nagich i korze szarej[3].
Liście
Zebrane w okółkach po 3–10. Osadzone na ogonkach długości 1–3 cm. Blaszka liściowa wąsko jajowata do wąsko łopatkowatej, długości 7-28 cm i szerokości 2-11 cm, skórzasta, o nasadzie zbiegającej i wierzchołku zaokrąglonym[3].
Kwiaty
Zebrane w gęstych wierzchotkach o omszonych szypułach. Kwiaty na krótkich szypułkach długości kielicha. Korona kwiatu biała, o rurce długości 6–10 mm, z wolnymi końcami płatków o długości 2–4,5 mm o kształcie jajowatym i szerokojajowatym. Zalążnie okazałe, omszone[3].
Owoce
Długie i równowąskie mieszki zawierające podługowate nasiona[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2017-02-22].
  2. Alstonia scholaris (L.) R. Br.. W: The Plant List. Version 1.1 [on-line]. [dostęp 2017-02-22].
  3. a b c d e f g Alstonia scholaris (Linnaeus) R. Brown. W: Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2017-02-22].
  4. Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski (red.): Słownik botaniczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003, s. 24. ISBN 83-214-1305-6.