Amunicja chemiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Amunicja chemicznapociski artyleryjskie, rakietowe, bomby, fugasy itp. napełnione bojowym środkiem trującym.

Składa się z obudowy (korpusu), środka trującego, ładunku wybuchowego i zapalnika. Po rozerwaniu się kadłuba (w powietrzu, nad powierzchnią ziemi lub na powierzchni ziemi) powstaje obłok powietrza skażonego w postaci pary, aerozolu i kropel cieczy. Jest to tzw. obłok pierwotny, który przemieszczając się z wiatrem skaża powietrze, a krople środka trującego spadając na podłoże skażają je i wszystko co się na nim znajduje.

Po raz pierwszy użyta podczas I wojny światowej przez Niemców 22 kwietnia 1915 w bitwie pod Ypres w Belgii. Użycie jej zostało zakazane Konwencją Genewską w 1925 roku.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 8386028017.