Andrzej Kisielewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Marian Kisielewicz (ur. 15 maja 1953 w Jeleniej Górze) – polski matematyk, specjalizujący się w algebrze, kombinatoryce i logice; nauczyciel akademicki związany z uczelniami we Wrocławiu i w Opolu; działacz opozycyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1953 roku w Jeleniej Górze, gdzie ukończył szkołę podstawową i średnią. Studiował matematykę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w 1976 roku. W tym samym roku pracował w Szwecji jako mechanik samochodowy[1]. W międzyczasie podjął się pisania pracy doktorskiej. Trzy lata później uzyskał stopień naukowy doktora nauk matematycznych w zakresie matematyki na podstawie pracy pt. O liczbie operacji algebraicznych w algebrach idempotentnych, napisanej pod kierunkiem doc. Jerzego Płonki w Instytucie Matematycznym PAN w Warszawie[2].

W 1979 roku został zatrudniony jako adiunkt w Instytucie Matematyki na Politechnice Wrocławskiej. W październiku 1980 roku przystąpił do NSZZ „Solidarność”. Dzień po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce, 14 grudnia 1981 roku współorganizował strajk okupacyjny na politechnice, który następnie został spacyfikowany przez ZOMO. Zaangażował się później w podziemną działalność opozycyjną, w tym od 1982 roku w Solidarności Walczącej. 13 grudnia 1983 roku umożliwił studentom zorganizowanie w sali wykładowej krótkiej uroczystości poświęconej rocznicy wprowadzenia stanu wojennego, za co odsunięty od prowadzenia zajęć w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PWr oraz przeniesiony do pracy w filii w Legnicy[1].

W końcowym okresie PRL-u przebywał w Kanadzie, gdzie w latach 1989–1990 wykładał na Uniwersytecie Manitoba w Winnipeg. Następnie był do 1992 roku na stypendium naukowym w Darmstadt w Niemczech[3]. W tym samym roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk matematycznych na Uniwersytecie Wrocławskim, na podstawie rozprawy pt. Trzy problemy związane ze składaniem funkcji[4].

W 1993 roku został pracownikiem naukowym Instytutu Matematycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1996 roku otrzymał tam stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od 1999 roku również wykłada na Uniwersytecie Opolskim. W latach 1997–2001 należał do jednych z głównych organizatorów wrocławskiego „Salonu Profesora Dudka”, w tym m.in. spotkań z Leszkiem Kołakowskim, Władysławem Bartoszewskim i Lechem Wałęsą[3]. W roku akademickim 2001/2002 był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie Vanderbilt w Nashville w Stanach Zjednoczonych. W 2001 roku otrzymał tytuł profesora nauk matematycznych[5]. W 2005 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, jednak jego wręczenie nastąpiło rok później, z powodu odmowy przyjęcia tego tytułu z rąk prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c A. Adamski, Andrzej Kisielewicz, [w: „Encyklopedia Solidarności”] [on-line] [dostęp 2012-03-29].
  2. Informacja dotycząca doktoratu na stronie „Ludzie Nauki” [on-line] [dostęp 2012-03-30].
  3. a b Przegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 7, Nr 8 (65), sierpień 2001, s. 16.
  4. Dane dotyczące rozprawy habilitacyjnej na stronie „Ludzie Nauki” [on-line] [dostęp 2012-03-30].
  5. M.P. z 2001 r. Nr 22, poz. 361.
  6. Honory dla Solidarności Walczącej. prezydent.pl, 2017-06-21. [dostęp 2017-06-21].
  7. M.P. z 2016 r. poz. 836.
  8. Kornel Morawiecki: Regulamin „Krzyża Solidarności Walczącej”. www.sw.org.pl, 2010-04-15. [dostęp 2016-07-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]