Antoni Dzimiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Dzimiński
major major
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1787
Piotrowice
Data śmierci 22 kwietnia 1864
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy Walczył w kampaniach 1808 - 1813
Odznaczenia
Legia Honorowa

Antoni Dzimiński (ur. 13 czerwca 1787 w Piotrowicach, zm. 13 kwietnia 1864) – oficer wojsk polskich, syn Stanisława i Palmiry z domu Łuczyńskiej.

Okres Napoleoński[edytuj | edytuj kod]

14 kwietnia 1807 wstąpił jako szwoleżer do 1 kompanii 1 pułku szwoleżerów Gwardii Cesarskiej. 13 grudnia 1809 furier; 1 marca 1811 awansował na wachmistrza; 6 kwietnia 1811 podporucznik 8 pułku szwoleżerów-lansjerów; 10 grudnia awansował na porucznika.

Walczył w kampaniach 1808–1813. Brał udział w 15 bitwach.

Ranny pod Wagram (6 lipca 1809) i Lipskiem (18 października 1813).

Królestwo Polskie[edytuj | edytuj kod]

W Królestwie Polskim służył jako kapitan w Głównym Dyżurstwie.

W powstaniu listopadowym kapitan 1 pułku ułanów, odkomenderowany do sztabu gubernatora Warszawy, 6 lutego 1831 awansowany na majora z pozostawieniem przy dotychczasowych obowiązkach[1]. 1 marca 1831 został odkomenderowany do pełnienia służby przy szpitalu wojskowym w koszarach aleksandryjskich. 11 sierpnia 1831 został adiutantem polowym generała Umińskiego, dowódcy korpusu rezerwowego. Po kapitulacji Warszawy pozostał w mieście jako chory, stawił się przed Komisją Rządową Wojny, ponowił przysięgę wierności carowi[2][3].

W 1832 służył jako kapitan w korpusie weteranów, wykorzystany w Warszawie, w 1835 umieszczony w komendzie inwalidów X okręgu straży wewnętrznej jako kapitan, w 1854 mianowany majorem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 13 kwietnia 1864, spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu w Suwałkach przy ulicy Bakałażewskiej.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]