Antoni Gałecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy piłkarza. Zobacz też: Antoni Gałecki (profesor).
Antoni Gałecki
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1906
Łódź, Rosja
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1958
Łódź, Polska
Pozycja obrońca
Wzrost 167 cm
Kariera juniorska
HKS Łódź
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1925–1939
1941
1947
ŁKS Łódź
HAŠK
ŁKS Łódź
211 (1)

Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1928–1938
1936
II Rzeczpospolita Polska
II Rzeczpospolita Polska IO
18 (0)
3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1934 ŁKS Łódź
TUR Łódź
Boruta Zgierz
Kolejarz Łódź
Resursa Łódź
Budowlani Łódź
Orzeł Łódź
Budowlani Kutno
Włókniarz Pabianice
Włókniarz Łódź
Włókniarz Aleksandrów Łódzki

Antoni Gałecki (ur. 4 czerwca 1906 w Łodzi, zm. 14 grudnia 1958 tamże) – polski piłkarz, obrońca. Uczestnik IO 36 i MŚ 38.

Kariera sportowca i trenera[edytuj | edytuj kod]

W 1922 rozpoczął treningi w ŁKS-ie, w pierwszym zespole debiutował cztery lata później i do 1939 miał niepodważalną pozycję w defensywie łódzkiej drużyny - wystąpił w ponad 400 spotkaniach, przez wiele lat był kapitanem. W 1934 roku wraz z Władysławem Karasiakiem prowadził pierwszoligowy ŁKS Łódź.

Uczestnik pierwszego ligowego meczu w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Był uczestnikiem pierwszego meczu ligowego w Polsce, który został rozegrany w Łodzi, w dniu 3 kwietnia 1927 r., rozpoczął się o godz. 15.00. Zmierzyły się drużyny ŁKS-u i „Turyści”-Łódź, na boisku na rogu ul. Wodnej i Nawrot, naprzeciw szkoły salezjańskiej. Mecz zakończył się zwycięstwem ŁKS-u 2:0. W październiku 2012 w miejscu tego meczu została odsłonięta tablica pamiątkowa umieszczona na dużym na głazie narzutowym o treści: „W tym miejscu zaczęła się historia polskiej ligi piłkarskiej, na istniejącym tu w latach 1912–1939 boisku klubu „Turystów”, rozegrano 3 kwietnia 1927, o godz. 15.00, pierwszy mecz ligowy w Polsce i padła pierwsza bramka. „Turyści” – Łódź – ŁKS 0 : 2. W 85 rocznicę tego wydarzenia, z inicjatywy „Dziennika Łódzkiego i „Fundacji „Ełkaesiak”, tablicę ufundował Zakład Wodociągów i Kanalizacji. Łódź 2012.[1].

Kariera Reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Polski na przestrzeni 10 lat (1928-1938) rozegrał 18 oficjalnych spotkań międzypaństwowych. Wraz z drużyną zajął czwarte miejsce na igrzyskach w Berlinie, wystąpił w meczach z reprezentacją Węgier. Wielką Brytanią (5:4) , Austrią (1-3) i Norwegią (2-3) W 1938 zagrał w historycznym, premierowym meczu Polaków na mistrzostwach świata. W meczu z Brazylią[2] zagrał w parze z Władysławem Szczepaniakiem.

Hokeista[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 30. minionego stulecia, w okresie zimowym, wzmacniał wielokrotnie drużynę hokeistów swojego macierzystego klubu[3].

Uczestnik II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. w stopniu kaprala, po klęsce znalazł się na Węgrzech[2]. Został internowany W miejscowości Eger. Następnie przez Jugosławię przedostał się na Bliski Wschód. Był żołnierzem Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich (od marca 1942 3 Dywizja Strzelców Karpackich) wstąpił do 2 Korpusu. Walczył pod Tobrukiem i Monte Cassino. Został odznaczony Gwiazdą Afryki i Krzyżem Monte Cassino Do kraju wrócił 10 lutego 1947 Zajmował się pracą szkoleniową klubach ŁKS i Boruta Zgierz[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Kondraciuk, Głaz na boisku klubu „Turystów” Union-Toruring–Łódź świadectwem historii futbolu, Dziennik Łódzki, nr 230, s. 24.
  2. a b c Wryk 2015 ↓, s. 226.
  3. J. Strzałkowski, Łódzki Klub Sportowy 1908-1983, Łódź 1983, s. 254.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]