Antoni Gałecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy piłkarza. Zobacz też: Antoni Gałecki (profesor).
Antoni Gałecki
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1906
Łódź, Rosja
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1958
Łódź, Polska
Wzrost 167 cm
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
HKS Łódź
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1925–1939 ŁKS Łódź 211 (1)
1941 HAŠK
1947 ŁKS Łódź
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1928–1938 II Rzeczpospolita Polska 18 (0)
1936 II Rzeczpospolita Polska IO 3 (0[a])
W sumie: 21 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1934 ŁKS Łódź
TUR Łódź
Boruta Zgierz
Kolejarz Łódź
Resursa Łódź
Budowlani Łódź
Orzeł Łódź
Budowlani Kutno
Włókniarz Pabianice
Włókniarz Łódź
Włókniarz Aleksandrów Łódzki

Antoni Gałecki (ur. 4 czerwca 1906 w Łodzi, zm. 14 grudnia 1958 tamże) – polski piłkarz, obrońca. Uczestnik IO 36 i MŚ 38.

Kariera sportowca i trenera[edytuj | edytuj kod]

W 1922 rozpoczął treningi w ŁKS-ie, w pierwszym zespole debiutował cztery lata później i do 1939 miał niepodważalną pozycję w defensywie łódzkiej drużyny - wystąpił w ponad 400 spotkaniach, przez wiele lat był kapitanem. W 1934 roku wraz z Władysławem Karasiakiem prowadził pierwszoligowy ŁKS Łódź.

Uczestnik pierwszego ligowego meczu w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Był uczestnikiem pierwszego meczu ligowego w Polsce, który został rozegrany w Łodzi, w dniu 3 kwietnia 1927 r., rozpoczął się o godz. 15.00. Zmierzyły się drużyny ŁKS-u i Turyści Łódź, na boisku na rogu ul. Wodnej i Nawrot, naprzeciw szkoły salezjańskiej. Mecz zakończył się zwycięstwem ŁKS-u 2:0. W październiku 2012 w miejscu tego meczu została odsłonięta tablica pamiątkowa umieszczona na dużym na głazie narzutowym o treści: „W tym miejscu zaczęła się historia polskiej ligi piłkarskiej, na istniejącym tu w latach 1912–1939 boisku klubu „Turystów”, rozegrano 3 kwietnia 1927, o godz. 15.00, pierwszy mecz ligowy w Polsce i padła pierwsza bramka. „Turyści” – Łódź – ŁKS 0 : 2. W 85 rocznicę tego wydarzenia, z inicjatywy „Dziennika Łódzkiego i „Fundacji „Ełkaesiak”, tablicę ufundował Zakład Wodociągów i Kanalizacji. Łódź 2012.[1].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Polski na przestrzeni 10 lat (1928-1938) rozegrał 18 oficjalnych spotkań międzypaństwowych. Wraz z drużyną zajął czwarte miejsce na igrzyskach w Berlinie, wystąpił w meczach z reprezentacją Węgier. Wielką Brytanią (5:4) , Austrią (1-3) i Norwegią (2-3) W 1938 zagrał w historycznym, premierowym meczu Polaków na mistrzostwach świata. W meczu z Brazylią[2] zagrał w parze z Władysławem Szczepaniakiem.

Hokeista[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 30. minionego stulecia, w okresie zimowym, wzmacniał wielokrotnie drużynę hokeistów swojego macierzystego klubu[3].

Uczestnik II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. w stopniu kaprala, po klęsce znalazł się na Węgrzech[2]. Został internowany W miejscowości Eger. Następnie przez Jugosławię przedostał się na Bliski Wschód. Był żołnierzem Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich (od marca 1942 3 Dywizja Strzelców Karpackich) wstąpił do 2 Korpusu. Walczył pod Tobrukiem i Monte Cassino. Został odznaczony Gwiazdą Afryki i Krzyżem Monte Cassino Do kraju wrócił 10 lutego 1947 Zajmował się pracą szkoleniową klubach ŁKS i Boruta Zgierz[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mecz z Norwegią w ramach IO 1936 wliczono do powyższej kategorii A.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Kondraciuk, Głaz na boisku klubu „Turystów” Union-Toruring–Łódź świadectwem historii futbolu, Dziennik Łódzki, nr 230, s. 24.
  2. a b c Wryk 2015 ↓, s. 226.
  3. J. Strzałkowski, Łódzki Klub Sportowy 1908-1983, Łódź 1983, s. 254.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]