Aporia (retoryka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy figury retorycznej. Zobacz też: inne znaczenia.

Aporia (z gr. ἀπορία aporía – "powątpiewanie; bezdroże; bezradność"[1][2], łac. dubitātiō)[3]figura retoryczna w formie pytania, wyrażającego wahania, wątpliwości, niedowierzania, sprzecznych odczuć wobec przedmiotu. Zwrot ten, skodyfikowany w regułach sztuki oratorskiej jako odrębna figura retoryczna, miał na celu przykucie uwagi słuchaczy, poruszenie ich i zaangażowanie w przebieg mowy. Stanowi bezpośredni zwrot kierowany przez mówcę do audytorium, będący chwilowym odejściem od tematu mowy; najczęściej umotywowana sytuacja, która w tym znaczeniu przybrała postać ujawnienia własnych wahań i rozterek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kopaliński: aporema; aporia. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [on-line]. [dostęp 2018-07-16].
  2. Henry George Liddell, Robert Scott: ἀπορία (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-16].
  3. Charlton T. Lewis, Charles Short: dŭbĭtātĭo (ang.). W: A Latin Dictionary [on-line]. [dostęp 2018-07-16].