Apsley House

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Apsley House
Wellington Museum
Ilustracja
Apsley House
Państwo

 Wielka Brytania

Miejscowość

Londyn

Adres

149 Piccadilly, London, W1

Styl architektoniczny

neoklasycyzm

Architekt

Robert Adam, Benjamin Dean Wyatt

Rozpoczęcie budowy

1771

Ukończenie budowy

1778

Ważniejsze przebudowy

1819

Pierwszy właściciel

Henry Bathurst (2. hrabia Bathurst)

Kolejni właściciele

Richard Wellesley, Arthur Wellesley

Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa konturowa Wielkiego Londynu, w centrum znajduje się ikonka pałacu z opisem „Apsley House”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, na dole po prawej znajduje się ikonka pałacu z opisem „Apsley House”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, na dole po prawej znajduje się ikonka pałacu z opisem „Apsley House”
Ziemia51°30′12,24″N 0°09′06,12″W/51,503400 -0,151700
Strona internetowa

Apsley Houseneoklasyczny budynek mieszkalny, dawna londyńska rezydencja Arthura Wellesleya, 1. księcia Wellingtona. Obecnie siedziba kolekcji Wellington[1].

Budynek powstał w latach 1771–1778 pod kierunkiem architekta Roberta Adama, na zlecenie hrabego Bathursta nazywanego lordem Apsley. W 1807 syn lorda sprzedał dom Richardowi Wellesleyowi, który 10 lat później sprzedał go swojemu młodszemu bratu księciu Wellington. Książę zlecił rozbudowę i renowacje domu architektowi Benjaminowi Deanowi Wyattowi[2].

Budynek jest czasami nazywany Wellington Museum według ustawy parlamentu z 1947 roku. Dom jest zarządzany przez English Heritage i jest otwarty dla publiczności jako muzeum i galeria sztuki. Mieści kolekcję Wellington, pokaźny zbiór obrazów i innych dzieł sztuki oraz pamiątek związanych z karierą księcia Wellingtona. 9. książę Wellington zachował część budynku do użytku prywatnego. Jest to rzadki przykład angielskiej arystokratycznej willi z końca XVIII wieku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Apsley House (ang.). [dostęp 2019-11-18].
  2. a b Apsley House (ang.). [dostęp 2019-11-18].