Bój na łące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bój na łące (Hayfield Fight)
Wojna Czerwonej Chmury
Red Cloud2.jpg
Czerwona Chmura
Czas 1 sierpnia 1867
Miejsce w pobliżu Fort C.F. Smith
Terytorium Montana
Wynik udana obrona oddziału Sternberga
Strony konfliktu
US 36 Star Flag.svg US Army Dakotowie, Szejenowie
Dowódcy
Sigismund Sternberg †
Al Colvin
 ?
Siły
20 żołnierzy
6 cywilów
500-800 wojowników
Straty
3 zabitych
4 rannych
60-300 zabitych
ok. 300 rannych[1]
Wojna Czerwonej Chmury

Masakra Fettermana (1866) - Bój na łące (1867) - Bitwa na barykadzie wozów (1867)

Bój na łące (ang. Hayfield Fight) – jedno ze starć wojny Czerwonej Chmury, stoczone 1 sierpnia 1867 roku pomiędzy żołnierzami armii amerykańskiej a Indianami, głównie Czejenami.

Tło konfliktu[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1867 roku, po swym dorocznym tańcu słońca, zgrupowanie wojowników z plemienia Oglala pod wodzą Czerwonej Chmury spotkało się z Czejenami nad brzegami rzeki Little Bighorn, gdzie zdecydowali się zaatakować i zniszczyć Fort C.F. Smith i Fort Phil Kearny, przeciw którym działali już od roku w celu uniemożliwienia białym wędrowania przez ich ziemie tzw. szlakiem Bozemana. Nie mogąc dojść do zgody, który fort należy zaatakować jako pierwszy, wojownicy podzielili się na dwa duże zgrupowania, z których jedno - liczące 500-800 wojowników - ruszyło na Fort C.F. Smith, a reszta z Czerwoną Chmurą na Fort Phil Kearny.

Starcie[edytuj | edytuj kod]

29 lipca 1867 roku por. Sigismund Sternberg z 27. pułku piechoty stacjonującego w Forcie C.F. Smith, na czele 19 żołnierzy i 6 cywilnych kosiarzy, wyruszył z fortu na pobliskie (około 4 km od fortu) łąki nad brzegami rzeki Bighorn w Montanie, celem dokonania drugiego w tym roku pokosu traw na paszę dla koni. Tam zostali 1 sierpnia zaatakowani przez liczącą ponad 500 wojowników grupę Czejenów. Zostali wcześniej ostrzeżeni przez Indian z plemienia Wron, ale zbagatelizowali to ostrzeżenie.

Żołnierze, gdy usłyszeli strzały i indiańskie okrzyki wojenne, obsadzili korral zbudowany z gęstych, splątanych gałęzi wierzbowych opartych o podstawę z pni drzew[2], gdzie odpierali z powodzeniem - od wczesnego rana niemal do zachodu - powtarzające się ataki Indian, aż nadciągnęła odsiecz, która za pomocą kilku strzałów z haubicy rozproszyła Indian i ostatecznie zmusiła ich do odwrotu[3]. W potyczce śmierć ponieśli por. Sternberg i sierżant Navin oraz jeden cywil, J.C. Hollister. Sternberg nie chciał walczyć ukryty za prowizoryczną osłoną i zginął od strzału w głowę.

Gdy poległ również sierżant, dowodzenie objął jeden z cywilów, Al Colvin, weteran wojny secesyjnej nazywany "kapitanem Colvinem", i to jemu obrońcy zawdzięczali swój sukces. Innym źródłem sukcesu były nowoczesne karabiny powtarzalne Springfielda Model 1866 (w które wyposażono żołnierzy wkrótce po masakrze Fettermana – wcześniej amerykańska piechota używała powolnych karabinów jednostrzałowych), a także 16-strzałowy, niezwykle wydajny karabin Henry'ego, którego używał Colvin[4]. Po bitwie policzono łuski i okazało się, że Colvin oddał ponad 300 strzałów do celów znajdujących się częstokroć w odległości mniej niż sto metrów[5].

Następnego dnia w bitwie na barykadzie wozów w pobliżu Fortu Phil Kearny większe siły Dakotów zostały pokonane w niemal ten sam sposób.

Przypisy

  1. Według różnych danych
  2. Hebard, s. 160
  3. G.R. Hebard nie potwierdza tej wersji
  4. Hebard, s. 161
  5. Hebard, s. 165

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]