Batin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Batin (trl. bāţin, wewnętrzny, ukryty, ezoteryczny, tajemny[1]) – według nauk tradycji bengalskich baulów i sufich, to ezoteryczna doktryna Koranu[2].

Prorok miał nauczać ją w sposób niejawny, jedynie ją wzmiankować w treści Koranu[2]. Jako wiedza mistyczna (ma'rifa) tłumaczy działania pobożnych wyznawców, postrzegane w wykładni prawa islamskiego (szariatu) jako niezgodne z nauczaniem Proroka. W objaśnieniach Ibn Arabiego, batin uzasadnia tawhid i miłość[3].

W opozycji do batin jest wiedza egzoteryczna objawienia – zahir.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Joanna Wronecka: Przypisy. W: Ibn Arabi: Księga o podróży nocnej do najbardziej szlachetnego miejsca. Joanna Wronecka (tł.). Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1990, s. 114, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-09566-0. Cytat: wewnętrzny, ukryty, ezoteryczny, tajemny.
  2. a b Carol Salomon: 9. Pieśni baulów. W: Praktyki religijne w Indiach. Donald S.Lopez Jr (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2001, s. 234. ISBN 83-88238-68-X.
  3. XVIII. W: Ibn Arabi: Księga o podróży nocnej do najbardziej szlachetnego miejsca. Joanna Wronecka (tł.). Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1990, s. 57, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-09566-0. Cytat: wewnętrzny, ukryty, ezoteryczny, tajemny.