Biały wywiad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biały wywiad, Rozpoznanie z ogólnodostępnych źródeł (ang. open- source intelligence; OSINT) – kategoria rozpoznania oraz forma wywiadu gospodarczego, polegająca na gromadzeniu informacji pochodzących z ogólnie dostępnych źródeł. Wykorzystywana jest zarówno w wywiadzie państwowym, jak i gospodarczym. Wywiadowcy posługują się wyłącznie jawnymi i etycznymi metodami pozyskiwania informacji[1].

Do „białych” źródeł należą m.in.:

  • życie publiczne
  • wypowiedzi przedstawicieli państwa
  • Internet w tym serwis społecznościowy Facebook, YouTube i inne środki nowej komunikacji otwartej
  • sondy społeczne
  • prasa (szczególnie lokalna oraz specjalistyczna) i inne środki masowego przekazu
  • dokumentacja, jaką przedsiębiorstwa muszą udostępnić według wymogów prawa
  • ogólnie dostępne rejestry
  • sądowe ogłoszenia upadłości i postanowienia o postępowaniu układowym
  • wydawnictwa marketingowe: biuletyny, informatory, reklamy
  • analizy produktów (inżynieria odwrotna)

Kategorie "białych" źródeł[edytuj | edytuj kod]

Źródła OSINT można podzielić na sześć różnych kategorii przepływu informacji[2]:

  • Media: gazety, czasopisma, radio i telewizja
  • Internet: publikacje online, blogi, grupy dyskusyjne, media obywatelskie (tj. filmy z telefonów komórkowych treści tworzone przez użytkowników), YouTube i inne serwisy społecznościowe (tj.Facebook, Twitter, Instagram itp.). To źródło wyprzedza także wiele innych źródeł ze względu na jego aktualność i łatwość dostępu.
  • Dane administracji publicznej: raporty administracji publicznej, budżety, przesłuchania, książki telefoniczne, konferencje prasowe, strony internetowe i przemówienia. Chociaż to źródło pochodzi z oficjalnego źródła, jest publicznie dostępne i można z niego korzystać w sposób otwarty i swobodny.
  • Publikacje profesjonalne i akademickie: informacje uzyskane z czasopism, konferencji, sympozjów, prac naukowych i rozpraw
  • Dane handlowe: oceny finansowe i przemysłowe, bazy danych przedsiębiorstw itp.
  • Szara literatura: raporty techniczne, patenty, dokumenty robocze, dokumenty biznesowe, niepublikowane prace i biuletyny

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biały i czarny wywiad gospodarczy – czym się różnią? (pol.). [dostęp 2016-07-16].
  2. Jeffrey Richelson, The U.S. intelligence community, wyd. Seventh edition, Boulder, CO, ISBN 978-0-8133-4919-0, OCLC 922468626 [dostęp 2020-06-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]