Bitwa pod Abulustajn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Abulustajn
Walki mameluków z Ilchanidami
Ilustracja
Symbol sułtański
Czas 15 kwietnia 1277
Miejsce Abulustajn (Elbistan), Sułtanat Rumu
Terytorium Turcja
Wynik zwycięstwo mameluków
Strony konfliktu
Ilchanidzi
Gruzini

Mamelucy
Dowódcy
Tudawan, Sulajman Parwana Bajbars
Siły
11 000 Mongołów,
3 000 Gruzinów
14 000
Straty
6 700 Mongołów,
2 000 Gruzinów
wysokie
brak współrzędnych
Mameluke Flag.svg Walki mameluków z Ilchanidami Il-Khanate Flag.svg

Hims (1260) - Ajn Dżalut (1260) - Abulustajn (1277) - Hims (1281) - Wadi al-Chazindar (1299) - Mardż al-Saffar (1303)

Bitwa pod Abulustajn (Elbistan) – starcie zbrojne, które miało miejsce 15 kwietnia 1277 w trakcie walk mameluków z Ilchanidami.

Latem 1277 r. armia Bajbarsa, przygotowując się do spodziewanego nadejścia Mongołów, zebrała się w Syrii, a następnie skierowała się ku przełęczy w górach Taurus. Wkrótce też Bajbars dowiedział się, że armia mongolska znajduje się na równinie niedaleko warownego miasta Abulustajn. Bajbars podjął decyzję o stoczeniu bitwy, a jego armia wkroczyła na równinę.

Bitwę rozpoczął atak lewego skrzydła armii mongolskiej, które wdarło się głęboko w szeregi mameluków. Kontratak straży przybocznej Bajbarsa odepchnął jednak Mongołów, ocalając środek armii. Równocześnie jednak lewe skrzydło mameluckie zostało gwałtownie zaatakowane, tracąc wielu ludzi. Bajbars skierował w to miejsce kolejne oddziały, które opanowały sytuację. Następnie zorganizował kolejne natarcie, które odrzuciło Mongołów. Ci po gwałtownej i wyczerpującej walce zeszli z koni, walcząc dalej na śmierć i życie. Nie mieli jednak szans w starciu z mamelukami, którzy konno gromili przeciwników. Mongołowie bronili się dzielnie, zostali jednak otoczeni i rozsiekani mameluckimi szablami. W bitwie śmierć poniósł dowodzący Mongołami Tudawan. Oprócz niego śmierć poniosło 6700 jego żołnierzy i 2000 sprzymierzeńców. Sulajman Parwana zbiegł, do niewoli dostał się jednak jego syn i kilku seldżuckich emirów. Stracono też kilku mongolskich emirów, wielu żołnierzy jednak puszczono wolno, a część z nich przeszła na stronę mamelucką.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • James Waterson, Wojny Mameluków, wyd. Bellona, Warszawa 2008.