Bohdan Chełmicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Chełmicki
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1880
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 października 1962
Sopot
Zawód prawnik, notariusz
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Bohdan Stanisław Chełmicki herbu Nałęcz (ur. 24 stycznia 1880 w Warszawie - zm. 11 października 1962 w Sopocie) - polski prawnik, notariusz, dyplomata.

Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1899 w warszawskim gimnazjum rządowym zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1904 roku. W 1906 uzyskał aplikację w Sądzie Okręgowym w Warszawie. Od 1909 do 1917 był pisarzem hipotecznym warszawskiego sądu, pozostał na stanowisku w czasie I wojny światowej z zadaniem pilnowania mienia sądowego. W 1917 był członkiem Komisji Archiwalnej Tymczasowej Rady Stanu jako delegat Departamentu Sprawiedliwości. W lutym 1918 został naczelnikiem sekcji osobowej Ministerstwa Sprawiedliwości organizując kursy dla średniego i niższego szczebla urzędników i sędziów tworzącego się polskiego wymiaru sprawiedliwości. W imieniu Leona Supińskiego jako Naczelnik Wydziału Personalnego organizował sadownictwo w Poznaniu zostając zastępcą ministra ds. byłej Dzielnicy Pruskiej. Za ta działalność 31 grudnia 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W okresie II Rzeczypospolitej do czerwca 1923 . pełnił funkcję konsula generalnego RP w Paryżu. Z dniem 1 stycznia 1924 miał objąć stanowisko radcy legislacyjnego w ambasadzie w Kopenhadze, nominacji jednak nie przyjął. W latach 1926- 1933 pracował jako notariusz w Skierniewicach. 1 stycznia 1934 został notariuszem przy Wydziale Hipotecznym Sądu Grodzkiego w Lodzi. W 1937 wybrany został do Rady Notarialnej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Warszawie gdzie objął posadę notariusza Sądu Grodzkiego. W czasie powstania warszawskiego mieszkanie i kancelaria Bohdana Chełmickiego spłonęły a on sam z żona Jadwigą Krajewską znalazł się w obozie w Pruszkowie a następnie w Łowiczu. Wobec braku możliwości uzyskania lokalu na biuro i mieszkania w Łodzi Chełmicki złożył prośbę o posadę w Płocku. W latach 1946- 1951 pracował jako notariusz w Płocku, w latach 1946-48 będąc sędzią. W departamencie kadr Ministerstwa Sprawiedliwości zachowała się notatka z 1948 sądzi dobrze sprawy karne. W grudniu 1951 został zatrudniony w Państwowym Biurze Notarialnym w Płocku pracował tam do przejścia na emeryturę we wrześniu 1959, następnie wraz z zoną wyjechał do Sopotu do szwagierki gdzie zmarł w 1962 został pochowany w Warszawie[2]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Jakub Lutosławski "Notariusze łódzcy okresu międzywojennego" [w] "Notariat w Łodzi w okresie międzywojennym" wyd. 2011 str. 135-138