Leon Supiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Supiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1874
Gołębiówka, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 2 marca 1950
Warszawa, Polska
Minister sprawiedliwości
Okres od 17 listopada 1918
do 2 września 1919
Przynależność polityczna ZD
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Bronisław Sobolewski
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
Okres od 17 stycznia 1929
do 1945[1]
Poprzednik Władysław Seyda
Następca Wacław Barcikowski
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

Leon Władysław Supiński (ur. 18 lutego 1874 w Gołębiówce, zm. 2 marca 1950 w Warszawie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w latach 1929–1939, wolnomularz[2], członek Polskiej Organizacji Wojskowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum i zaczął studia prawnicze w Warszawie. W 1894 został skazany za działalność polityczną i zesłany, studia prawnicze ukończył w 1896 na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1906 utworzył Koło Prawników Polskich, został również współzałożycielem Towarzystwa Kooperatystów oraz Towarzystwa Opieki nad Więźniami Patronat, w którym od 1911 pełnił funkcję prezesa. W 1915 został członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy, był współorganizatorem polskiego sądownictwa.

Od 6 listopada 1918 do 2 września 1919 był ministrem sprawiedliwości w rządach: Ignacego Daszyńskiego, Jędrzeja Moraczewskiego i Ignacego Jana Paderewskiego.

W okresie od stycznia 1919 do kwietnia 1927 był radnym m.st. Warszawy. W latach 30. piastował funkcję prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.

Od października 1919 do stycznia 1928 był prezesem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w styczniu 1929, po zdymisjonowaniu Władysława Seydy został Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego i pozostał na tym stanowisku do agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę.

Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz z władzami Rzeczypospolitej granicę polsko-rumuńską, udając się następnie do Francji.

W 1946 powrócił do kraju i ponownie podjął pracę w Sądzie Najwyższym, gdzie od 14 maja 1946 do 3 czerwca 1947 był zastępcą Pierwszego Prezesa SN, po czym przeszedł w stan spoczynku. W latach 1946–1947 był również sędzią Najwyższego Trybunału Narodowego[3].

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 17 września 1939 na uchodźstwie, nie wykonywał funkcji. Funkcjonowanie Sądu Najwyższego w Polsce zostało zawieszone przez okupanta niemieckiego
  2. Wojciech Giełżyński: Masoneria polska a ruch spółdzielczy i niepodległościowy. Wirtualny Wschód Wolnomularski, 30 listopada 2005. [dostęp 30 czerwca 2009].
  3. Encyklopedia Warszawy z 1994
  4. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Leon Supiński. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-02-28].
  5. M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 351
  6. a b c Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984, s. 300. Przedruk techniką fotooffsetową wykonany w Zakładach Graficznych RSW Książka Prasa Ruch w Ciechanowie z przygotowanej do druku odbitki korektowej nie wydanej książki z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie.
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  8. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 411

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]