Brutus (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brutus
ilustracja
Inne imiona Brut
Występowanie legendy arturiańaskie
Rodzina
Ojciec Sylwiusz
Dzieci Locrinus, Albanactus, Kamber

Brutus z Troi (Brut) – postać z legend arturiańskich, protoplasta Brytów, pierwszy król brytyjski, przodek króla Artura.

Brutus był synem Sylwiusza, prawnukiem mitycznego Eneasza. Matka zmarła po porodzie. Jako nastolatek w czasie polowania zabił niechcący swego ojca. Wygnany za karę z kraju został przywódcą zbuntowanych niewolników trojańskich. Podczas tułaczki dotarł z kompanami do zamieszkałego tylko przez olbrzymy Albionu. Tu założył Nową Troję (Troynovante), późniejszy Londyn.

Ciekawostki[edytuj]

  • Najstarszym zachowanym pisanym źródłem, w którym pojawia się Brutus jest „Historia Brittonum z IX wieku.
  • Obszernie historię Brutusa i mit założycielki Albionu opisał Geoffrey z Monmouth w „Historii Królów Brytanii” w 1136 roku.
  • Hildebarand Jacob w poemacie „Brutus of Trojan” napisał, że Brutus dopłynął do Totnes, w hrabstwie Devon. Upamiętnia to głaz Brutus Stone. Według miejscowej tradycji, kamień jest pierwszą rzeczą, którą nadepnął po zejściu ze statku[1].

Przypisy

  1. Totnes – Visit South Devon, www.visitsouthdevon.co.uk [dostęp 2017-02-23] (ang.).

Bibliografia[edytuj]

  • Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury, Warszawa: Rytm, 2003ISBN 83-7399-022-4
  • Geoffrey z Monmouth: Historia Królów Brytanii, Sandomierz: Armoryka, 2012ISBN 978-83-62661-72-5