Centralny Fundusz Prac Badawczych i Rozwojowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny Fundusz Prac Badawczych i Rozwojowych  – rządowy fundusz celowy istniejący w latach 1986–1989, powołany w celu wspierania badań podstawowych, rozwojowych i wdrożeniowych zgodnych z planami społeczno-gospodarczymi rozwoju  kraju.

Powołanie Funduszu[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z 1986 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia oraz gospodarowania środkami centralnych funduszów na rozwój nauki i techniki ustanowiono Fundusz[1]. Rozporządzenie Rady Ministrów pozostawało w związku z ustawą z 1985 r. o centralnych funduszach rozwoju nauki i techniki[2].

Dochody Funduszu[edytuj | edytuj kod]

Dochodami Funduszu były[2]:

  • dotacje z budżetu centralnego,
  • wpłaty przedsiębiorstw państwowych z funduszu postępu naukowo-technicznego,
  • dodatkowe wpłaty przedsiębiorstw państwowych, tworzących fundusz postępu naukowo-technicznego, ustalane w określonym stosunku do wartości sprzedaży produkcji tych przedsiębiorstw,
  • inne wpływ określone w odrębnych przepisach.

Dysponowanie środkami Funduszu[edytuj | edytuj kod]

Dysponentami środków funduszu byli[1]i:

Przeznaczenie środków funduszu[edytuj | edytuj kod]

Środki funduszu przeznaczone były na[1]:

  • przedmiotowe  finansowanie planowanych centralnie prac badawczych i rozwojowych o podstawowym znaczeniu dla rozwoju społeczno-gospodarczego kraju, a w szczególności prac objętych:

a. centralnymi i resortowymi programami badań podstawowych,

b. centralnymi i resortowymi programami badawczo-rozwojowymi,

c. zamówieniami rządowymi w z zakresu rozwoju nauki i techniki,

d. działalnością ogólnotechniczną  z wyłączeniem prac, które zgodnie z odrębnymi przepisami są finansowane przez zamawiających z innych źródeł,

  • finansowanie prac badawczych i rozwojowych realizowanych w ramach międzynarodowej współpracy naukowo-technicznej, objętych centralnymi programami,
  • dofinasowanie wybranych wydawnictw z zakresu nauki i techniki,
  • dofinasowanie przedsięwzięć postępu naukowo-technicznego, w tym także budowy instalacji doświadczalno-produkcyjnych, podejmowanych przez przedsiębiorstwa państwowe,
  • finansowanie opracowania  analiz, ocen, ekspertyz, prognoz i raportów dotyczących stanu i rozwoju określonej dziedziny nauki i techniki,
  • finansowanie innych prac badawczych i rozwojowych, w tym także budowy instalacji doświadczalno-produkcyjnych, wykraczających poza możliwości finansowe poszczególnych jednostek gospodarki uspołecznionej,
  • finasowanie nagród za szczególne osiągnięcia w dziedzinie nauki i wdrażania postępu naukowo-technicznego,
  • finansowanie stypendiów na rozwiązywanie zadań badawczych, rozwojowych i wdrożeniowych o istotnym znaczeniu dla gospodarki narodowej oraz kosztów ich realizacji.

Nabywanie przedmiotów majątkowych[edytuj | edytuj kod]

Ze środków Funduszu mogły być nabywane lub wytwarzane przedmioty majątkowe, ściśle związane z tematem pracy i niezbędne do jej realizowania, a w szczególności:

  • specjalna aparatura naukowo-badawcza,
  • prototypy doświadczalne nowych maszyn i urządzeń,
  • instalacje doświadczalne,
  • obiekty budownictwa doświadczalnego.

Zniesienie Funduszu[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie ustawy z 1989 r. o Centralnym Funduszu Rozwoju Nauki i Techniki zlikwidowano Fundusz[3].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1986 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia oraz gospodarowania środkami centralnych funduszów na rozwój nauki i techniki. Dz.U. z 1986 r. nr 18, poz. 92
  2. a b Ustawa z dnia 23 grudnia 1985 r. o centralnych funduszach rozwoju nauki i techniki. Dz.U. z 1985 r. nr 59, poz. 297
  3. Ustawa z dnia 27 kwietnia 1989 r. o Centralnym Funduszu Rozwoju Nauki i Techniki. Dz.U. z 1989 r. nr 25, poz. 134