Centrum Sztuki Galeria EL

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Centrum Sztuki Galeria EL

Centrum Sztuki Galeria ELinstytucja kultury w Elblągu mieszcząca się w dawnym gotyckim kościele p.w. Najświętszej Marii Panny będącym pozostałością klasztoru dominikanów[1].

Galeria EL prezentuje sztukę współczesną, jednocześnie jest miejscem spotkań i działań eksperymentalnych. W zakres jej działalności wchodzą: wystawy indywidualne i zbiorowe artystów polskich i zagranicznych; ekspozycje tematyczne i problemowe; międzynarodowe spotkania i konfrontacje artystyczne; warsztaty, happeningi, imprezy muzyczne[2].

Galeria EL zajmuje się również promocją sztuki, działalnością edukacyjną w zakresie kultury i kształtowaniem postaw aktywnego uczestnictwa w kulturze[3].

W 1961 r. Gerard Kwiatkowski zwrócił się do władz miejskich o przekazanie mu ruin kościoła na pracownię plastyczną. Po uzyskaniu zgody szybko podjął działalność artystyczną. Za datę powstania Galerii El przyjmuje się 24 lipca 1961 r., kiedy Gerard Kwiatkowski z Januszem Hankowskim zorganizowali wystawę swoich prac[4].

Sukcesem w działalności Galerii okazało się Biennale Form Przestrzennych organizowane w latach 1965–1973 (inicjatywa otrzymała m.in. międzynarodowe wyróżnienia UNESCO oraz The Cultural Resources Comission)[5]. Po międzynarodowym sukcesie I Biennale Wojewódzki Konserwator Zabytków w Gdańsku przyznał środki finansowe na odbudowę kościoła, prace remontowo-konserwatorskie ukończono w 1970 r.[6]

W 1974 r., po wyjeździe Gerarda Kwiatkowskiego do Niemiec, działalność Galerii EL załamała się. Jednak dotychczasowy dorobek i ranga na skalę kraju sprawiła, że władze miejskie nie zlikwidowały Galerii. Stan budynku spowodował, że w latach 1976–1982 działalność placówki została zawieszona na czas remontu[4].

Po ponownym otwarciu komisarzem Galerii został Ryszard Tomczyk. Galeria poza działalnością stricte wystawienniczą specjalizowała się w organizacji widowisk czasoprzestrzennych z elementami happeningowymi (m.in. Interdyscyplinarne Spotkania Twórcze, plener „What Now?”). W 1988 r. jako pierwsza w Polsce galeria zorganizowała spotkanie artystów zajmujących się sztuką komputerową (Międzynarodowe Warsztaty Komputerowe)[7].

W 2010 r. wewnątrz Galerii odbudowano istniejącą przed II wojną światową emporę w nawie bocznej w formie dwukondygnacjowej konstrukcji ze szkła i stali połączonej windą. Miejsce to przeznaczone jest do prezentacji stałej kolekcji sztuki geometrycznej przywiezionej przez Gerarda Kwiatkowskiego z Museum Modern Art w niemieckim Hunfeld.

Galeria EL zawsze była otwarta na różne formy sztuki, również muzykę. W ruinach kościoła i w Klubie Czerwona Oberża rozpoczął działalność jeden z pierwszych w Polsce "poodwilżowej" klub jazzowy – EL Klub Jazzu Tradycyjnego, skupiający młodą inteligencję techniczną związaną z Zakładami Zamech[4]. Kontynuując tradycje jazzowe w Galerii El organizowany jest cykliczny festiwal jazzowy Jazzbląg[8].

Dyrektorzy Galerii EL[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesława Rynkiewicz-Domino, Elbląg, Kaliningrad – ponad granicami, Elbląg [u.a] [2013], ISBN 83-919291-3-2, OCLC 935909331.
  2. Centrum Sztuki Galeria EL w Elblągu – LEKSYKON KULTURY WARMII I MAZUR, leksykonkultury.ceik.eu [dostęp 2017-11-30] (pol.).
  3. http://edzienniki.olsztyn.uw.gov.pl/WDU_N/2014/1902/akt.pdf
  4. a b c d Historia Galerii EL – Galeria Sztuki – Galeria EL, www.galeria-el.pl [dostęp 2017-11-30] (pol.).
  5. Mapa Kultury - Formy przestrzenne w Elblągu, www.mapakultury.pl [dostęp 2017-12-01].
  6. Galeria Sztuki w dawnym kościele Dominikanów [w:] J. Denisiuk, P. Samól, Renowacje i Zabytki, 2014, ISSN 1643-2029.
  7. 50. urodziny Galerii EL [w:] J. Denisiuk, Elbląski Informator Kulturalny, 2012.
  8. Jazzbląg 2017, jazzblag.galeria-el.pl [dostęp 2017-11-30].
  9. Jest nowy dyrektor Galerii El. Zdradziła nam, jakie ma plany, dziennikelblaski.pl [dostęp 2018-10-26] (pol.).