Cesja należności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Cesja należności - jeden ze sposobów zabezpieczenia zwrotu określonej wysokości środków finansowych (najczęściej kredytu, ale także funduszy finansujących kontrakty), polegający na przekazaniu należności kredytobiorcy przez osobę trzecią na rzecz danego banku[1]. Przenoszący prawo nazywa się cedującym, a nabywający prawo cesjobiorcą.

Przedmiotem tej cesji może być każda wierzytelność, jeśli nie regulowane to jest w odmienny sposób w ustawie bądź poprzez umowę stron[2]. Każdy kredytobiorca ma obowiązek polecić swemu dłużnikowi by przekazał należne mu kwoty do danego banku, który może następnie je przeznaczyć na spłatę całego długu.

Rodzaje cesji należności:

  • jawna - dłużnik jest informowany przez kredytobiorcę o zmianie wierzyciela (z kredytobiorcy do banku),
  • cicha - dłużnik nie dostaje informacji o zmianie wierzyciela. Cesja cicha jest wykorzystywana, gdy kredytobiorca banku nie chce ryzykować utraty reputacji u dłużnika (wykorzystanie cesji należności w przedsiębiorstwie może być oznaką słabej kondycji, gdyż nie ma lepszych składników majątku do spłaty długu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marcin Marcinkowski: Zabezpieczenie kredytu - cesja wierzytelności przyszłych, cesja globalna. www.bankier.pl. [dostęp 2015-12-23].
  2. Art. 509 i nast. KC - ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 z późn. zm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Giełda Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie: Wierzytelności: cesja z umowy ubezpieczenia kredytu bankowego. www.rp.pl. [dostęp 2015-12-23].