Charlie jest zadowolony z siebie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charlie jest zadowolony z siebie
Kid Auto Races at Venice
Plakat do filmu Charlie jest zadowolony z siebie
Plakat do filmu Charlie jest zadowolony z siebie
Gatunek komedia
Rok produkcji 1914[1]
Data premiery 7 lutego 1914[1][2]
Kraj produkcji Stany Zjednoczone
Język napisy po angielsku
Czas trwania 6 min 19 s
Reżyseria Henry Lehrman
Scenariusz Henry Lehrman, Reed Heustis[1]
Główne role Charlie Chaplin, Henry Lehrman, Frank D. Williams, Gordon Griffith
Zdjęcia Frank D. Williams, Enrique Juan Vallejo
Produkcja Mack Sennett
Dystrybucja Keystone Studios

Charlie jest zadowolony z siebie (oryg. Kid Auto Races at Venice, alt. tytuł: The Pest / Kid Auto Races[1]) – amerykański film z 1914 roku w reżyserii Henry’ego Lehrmana, w którym wystąpił Charlie Chaplin; był to jego drugi film[3].

Był to pierwszy opublikowany film, w którym Chaplin wystąpił w roli włóczęgi (The Tramp)[4], mimo że wcześniej rozpoczęto produkcję obrazu Charlie w hotelu (Mabel’s Strange Predicament; 6–12 stycznia), w którym Chaplin też był włóczęgą; zdjęcia do filmu Charlie jest zadowolony z siebie zrealizowano w jeden dzień (10 stycznia)[5]. Premiera tego pierwszego filmu odbyła się jednak dwa dni później[6].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

W filmie postać Chaplina jest kibicem podczas wyścigu pojazdów dziecięcych w dzielnicy Los Angeles, Venice. Jego bohater uparcie wchodzi w kadr kamery i przeszkadza w rozgrywanych zawodach, powodując tym frustrację publiczności i uczestników rywalizacji. Film był kręcony w trakcie Junior Vanderbilt Cup, faktycznego wyścigu. Postacie grane przez Chaplina i Lehrmana improwizują gagi w obecności rzeczywistych obserwatorów[7].

Kamera wyjątkowo burzy czwartą ścianę, która ukazuje drugą kamerę rejestrującą materiał (tak jakby była ona główną), by lepiej przedstawić żart. W ten sposób postać kreowana przez Chaplina wchodzi w kadr aparatu oglądanego przez widza na ekranie, a nie tej właściwej kamery nagrywającej film. Dzięki temu cała sytuacja jest widziana z perspektywy kibica. Tym samym produkcja jest jednym z pierwszych wydanych filmów, który ukazuje rejestrującą kamerę i pracującego operatora kamery[7].

Wizerunek włóczęgi[edytuj | edytuj kod]

Debiut filmowy Chaplina w roli włóczęgi.

Wizerunek włóczęgi wymyślił Chaplin, z którym aktor i reżyser został później utożsamiany. Aktor nie lubił swojego dziwacznego stroju dziennikarza w debiucie filmowym Aby zarobić na życie. Kiedy miał on stworzyć wzorzec dla nowej postaci, postanowił by bohater nosił workowate spodnie i za duże buty, nadając mu ostateczny kształt poprzez dodanie atrybutów w formie laseczki i melonika. Chciał by elementy stroju wzajemnie sobie zaprzeczały: luźne spodnie, ciasny płaszcz, mały kapelusz oraz duże buty.

Chaplin nie był jedynie pewien czy postać ma wyglądać staro czy młodo, ale zapamiętał oczekiwania Macka Sennetta, by kreacja przedstawiała podstarzałego człowieka. Aktor zapewnił włóczędze dodatkowo wąsik, który miał według niego dodać wieku bez ukrywania wyrażanej ekspresji. Mimo że Chaplin nie miał pojęcia jak w rzeczywistości będzie się prezentował jego bohater. Jednak gdy tylko się przebrał i ucharakteryzowano go, zaczął czuć postać, którą miał zagrać[3].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Cały (6 min) film Charlie jest zadowolony z siebie.

źródło: [8]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Brent Walker (BFI) zaznaczył, że Chaplin, Lehrman i Williams byli jedynymi aktorami, natomiast wszystkie dzieci, które pojawiły się w filmie nie były profesjonalnymi aktorami[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d James L. Neibaur: Early Charlie Chaplin: The Artist as Apprentice at Keystone Studios. Scarecrow Press, 2012, s. 18. ISBN 978-0-8108-8242-3.
  2. Anthony Mostrom: L.A. Then & Now: Unsuspecting extras go down in film history (ang.). latimes.com, 2011-06-19. [dostęp 2018-05-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-04)].
  3. a b Kid Auto Races at Venice (1914) – The Public Domain Review (ang.). publicdomainreview.org. [dostęp 2018-05-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-04)].
  4. Robert C. Sickels: 100 Entertainers Who Changed America: An Encyclopedia of Pop Culture Luminaries. ABC-CLIO, 2013, s. 104. ISBN 978-1-59884-831-1.
  5. Kristine Brunovska Karnick, Henry Jenkins: Classical Hollywood Comedy. Routledge, 2013, s. 374. ISBN 978-1-135-21323-7.
  6. Eric L. Flom: Chaplin in the Sound Era: An Analysis of the Seven Talkies. McFarland, 2008, s. 14. ISBN 978-1-4766-0798-6.
  7. a b Jeffrey Vance: Chaplin: Genius of the Cinema. Harry N. Abrams, 2003, s. 30–34. ISBN 0-8109-4532-0. (ang.)
  8. Charlie jest zadowolony z siebie (1914). filmweb.pl. [dostęp 2018-05-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-04)].
  9. BFI | Features | Charlie Chaplin | Chaplin resources (ang.). bfi.org.uk, 2006-09-20. [dostęp 2018-05-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-23)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]