Cojzova koča na Kokrskem sedlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cojzova koča na Kokrskem sedlu
Zoisove schronisko z Kalškiej gory
Zoisove schronisko z Kalškiej gory
Państwo  Słowenia
Pasmo Alpy Kamnickie
Wysokość 1793 m n.p.m.
Właściciel PD (Towarzystwo Górskie) Kamnik
Położenie na mapie Słowenii
Mapa lokalizacyjna Słowenii
Cojzova koča na Kokrskem sedlu
Cojzova koča na Kokrskem sedlu
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Cojzova koča na Kokrskem sedlu
Cojzova koča na Kokrskem sedlu
Ziemia 46°20′39″N 14°32′49″E/46,344167 14,546944

Cojzova koča na Kokrskem sedlu (także Zoisova albo Zoissova koča na Kokrskem sedlu) – schronisko turystyczne w Alpach Kamnickich w Słowenii, które znajduje się na przełęczy o nazwie Kokrske sedlo, zwanej też Velika vrata. Przełęcz na południu ogranicza ściana Kalškiego grebena (Kalškiiej gory), na północy zaś zbocza Grintovca i Jezerskiej Kočny. W stronę wschodnią łagodnie opada do doliny Kamniškiej Bistricy, na zachodzie zaś koło gospodarstwa Suhodolnik do doliny Kokry. Nazwana jest imieniem braci Karla Zoisa (1756-1799), botanika, i Žigi Zoisa (1747-1819), przyrodoznawcy i mentora słoweńskich pisarzy. Znajduje się na trasie Słoweńskiego Szlaku Górskiego.

Opis[edytuj]

Pierwotne schronisko w 1897 wybudowała kranjska sekcja Niemecko-austriackiego Towarzystwa Górskiego (niem. Deutscher und Österreichischer Alpenverein). Schronisko było z modrzewiowego drewna, miało 10 m długości, 7 m szerokości, 2 piwnice, 2 pokoje, 2 sypialnie, na poddaszu zaś jeszcze sypialnię, pokój dla przewodników i dla gospodarza.

Po I wojnie światowej schronisko przeszło w słoweńskie ręce (SPD – Słoweńskie Towarzystwo Górskie). Fran Lapajne pisał: „Schronisko jest bardzo przykładnie utrzymane: oprócz kuchni jest przestrzenny pokój dla turystów, męska i żeńska sypialnia mają każda po 5 łóżek, na poddaszu jest dla około 24 osób wspólna noclegownia. Po wojnie nieznani sprawcy ograbili i mocno zdewastowali schronisko. Trzeba było sporo czasu i środków pieniężnych, żeby je doprowadzić do dobrego stanu”.

Po II wojnie światowej przejęło je PD (Towarzystwo Górskie) Kamnik. Kiedy schroniska stało się za małe i nieodpowiednie na ówczesny czas, w 1966 wyremontowano i powiększono je. W 1967 doprowadzono z Konca v Kamniški Bistrici towarową kolejkę linową. W 1986 doprowadzono wodę ze źródła oddalonego o 900 m. W tym samym roku zaczęto stawiać przybudówkę koło schroniska. Remont został zakończony w 1988, otwarcie nastąpiło w 95. rocznicę założenia kamnickiej sekcji SPD, 18. września 1988.

Schronisko jest zazwyczaj otwarte od początku czerwca do połowy października. W części dla gości jest 81 siedzeń w jadalni ogrzewanej piecem; w 17 pokojach jest 105 miejsc, we wspólnej noclegowni zaś 30 łóżek; jest też WC, umywalnia z zimną wodą, woda bieżąca, agregat prądotwórczy, sieć radiowa; ma też pokój zimowy z 12 miejscami.

Dostęp[edytuj]

  • 3,30 h: z doliny Kamniškiej Bistricy, ze schroniska w Kamniškiej Bistricy (601 m)
  • 2,30 h: z doliny Kokry albo z gospodarstwa Suhadolnik (896 m) pod Grebenem albo przez Taško

Sąsiednie obiekty turystyczne[edytuj]

  • 5 h: do Czeskiego schroniska na Spodnjich Ravnich (1542 m) przez Mlinarską Przełęcz (Mlinarske sedlo)
  • 5 h: do Czeskiego schroniska na Spodnjich Ravnich (1542 m) przez Dolšką škrbinę
  • 5,30 h: do Frischaufovego domu na Okrešlju (1396 m) przez Turski żleb
  • 6 h: do Schroniska na Kamniškiej Przełęczy (1864 m) przez Sleme i Turską gorę
  • 5 h: do schroniska na Gospincu (1491 m) przez Kalce
  • 6 h: do schroniska na Gospincu (1491 m) przez Kalški greben
  • 2 h: Grintovec (2558 m)
  • 1 h: Kalška gora (2047 m)
  • 2,30 h: Kalški greben (2224 m)
  • 3,30 h: Kočna (2540 m)
  • 3 h: Skuta (2532 m)

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Planinski vestnik, 1898/2
  • Fran Lapajne, Planinski vestnik 1921/1
  • Kamniško-Savinjske Alpe, vodnik, PZS 2004, ISBN 961-6156-52-7

Linki zewnętrzne[edytuj]