Crust punk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
crust punk
Pochodzenie

hardcore punk, D-beat, Anarcho-punk

Czas i miejsce powstania

 Stany Zjednoczone,  Wielka Brytania,  Finlandia koniec lat 70 i początek lat 80. XX wieku

Instrumenty

gitara elektryczna, gitara basowa, perkusja, czasami sample

Największa popularność

lata 90. XX wieku, od połowy pierwszej dekady XXI wieku do teraz umiarkowana, obydwie fale popularności w podziemiu

Gatunki pokrewne

power violence, grindcore, thrashcore, w mrocznym i ekstremalnym wydaniu

Style regionalne
japancore, south America crust, north America crust, scandicrust, Finland crust, Sweden crust

Crust punk – odmiana muzyki punk, charakteryzująca się agresywną stylistyką[1], wzorowaną na twórczości angielskich zespołów grających w pierwszej połowie lat 80. XX wieku[potrzebny przypis], głównie Discharge – pioniera tzw. D-beat. Crust punk funkcjonuje na pograniczu muzyki punkowej i metalowej[2].

Powstała jako fuzja odmian punka takich, jak anarcho-punk, D-beat z hardcore punk[2]. Prekursorem crust punka był zespół Amebix[3][4], który jednak zbliżony był do heavy metalu. Termin crust pojawił się na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w.

Zespoły związane z tą odmianą muzyki grają bardzo szybko, używając blast beats. Gitary są nisko strojone, bas przeważnie przesterowany. W technice nagrywanie dominuje lo fi.

Muzycy i fani crust punk ubierają się podobnie jak ludzie ze sceny anarcho-punk. Dominuje kolor czarny, liczne naszywki, pas nabijany ćwiekami lub imitacją naboi. Noszone są wojskowe spodnie i kurtki oraz jeansy i jeansowe kurtki, bluzy z kapturem, glany, buty motocyklowe, sportowe buty[5]. Popularne były dready, pas włosów na potylicy, tzw. „kraścioch”, czyli dready zostawione na potylicy, noszone są też długie włosy. Ze względu na postawę „pro-animal” niekiedy unikane jest noszenie odzieży i butów ze skóry naturalnej.

Teksty utworów mają radykalny i zaangażowany przekaz. Atakują ujemne skutki globalizacji, wojny, kapitalizm oraz religijne schematy[6]. Często występują też teksty anarchistyczne i nihilistyczne, a czasami nawet o satanizmie.

Nurty podobne do crust punk to: power violence, grindcore, anarcho-punk[6].

Crust punk był bardzo popularny w latach 1990. Pod koniec dekady zaczął być wypierany przez hardcore. Po roku 2000 styl ten w nieco innej formie zaczął odzyskiwać popularność, lecz nie na taką skalę, jak w latach 90.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Jandreus, The Encyclopedia of Swedish Punk 1977-1987, Stockholm: Premium Publishing, 2008, p. 11.
  2. a b HAVOC RECORDS AND DISTRIBUTION, web.archive.org, 15 czerwca 2008 [dostęp 2022-07-18] [zarchiwizowane z adresu 2008-06-15].
  3. Glasper 2006. "Amebix." p. 198-201
  4. AMEBIX To Reissue Classic Thrash Album as Sliding Scale Download, thegauntlet.com [dostęp 2022-07-18] (ang.).
  5. Kevin Stewart-Panko, "I Saw Disfear Three Times in Three Days", Decibel, no. 46, August 2008, p. 22.
  6. a b Gabriel Kuhn, Sober living for the revolution : hardcore punk, straight edge, and radical politics, Oakland, CA : PM Press, 2010, ISBN 978-1-60486-051-1 [dostęp 2022-07-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]