Cyklamen purpurowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cyklamen purpurowy
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd wrzosowce
Rodzina pierwiosnkowate
Rodzaj cyklamen
Gatunek cyklamen purpurowy
Nazwa systematyczna
Cyclamen purpurascens Mill.
Gard. dict. ed. 8: Cyclamen no. 2. 1768
Synonimy

Cyclamen europaeum L.

Cyklamen purpurowy, syn. cyklamen europejski (Cyclamen purpurascens Mill.) – gatunek rośliny należący do rodziny pierwiosnkowatych. Pochodzi z południowej i środkowej Europy[2]. W Polsce dziko rosnące okazy są rzadkością. Znane są dwa stanowiska w Górach Kaczawskich. Jest uprawiany jako roślina ozdobna, czasami dziczeje (kenofit)[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Osiąga do 15 cm wysokości.
Liście
Długoogonkowe, sercowate, ozdobne, zimozielne. Na spodniej stronie są purpurowe, na górnej często mają słabe, srebrzyste plamy.
Kwiaty
O kształcie kielicha, u podstawy wychylone ku górze.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, geofit. Siedlisko: miejsca półcieniste, cieniste. Kwitnie od lipca do września. Roślina trująca: zawiera trujący glikozyd.

Cyklamen purpurowy

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Informacje o stopniu zagrożenia na podstawie:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiany jako ogrodowa roślina ozdobna, często w pojemnikach na balkonach, w altanach. Strefy mrozoodporności 5-9[6]. Wymaga gleb wapiennych i przepuszczalnych. Zimą potrzebne zabezpieczenie przed nadmiarem wilgoci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-15].
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. K. Zarzycki, R. Kaźmierczakowa: Polska Czerwona Księga Roślin. Kraków: IB PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  5. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  6. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wilhelm Eisenreich, Alfred Handel, Ute E Zimmer: Rozpoznawanie roślin i zwierząt. Warszawa: Elipsa, 2005. ISBN 83-7265-073-X.
  • Beata Grabowska, Tomasz Kubala: Rośliny cebulowe. Kraków: Officina Botanica, 2005. ISBN 83-922115-3-7.