Czarny terier rosyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czarny terier rosyjski
Wystawa Rybnik 02.10.2011 czarny terier rosyjski 2pl.jpg
Czarny terier rosyjski
Inne nazwy Black Russian Terrier, Russkiy Tchiorny Terrier, Русский Чёрный Терьер , Schwarzer Russischer Terrier
Kraj patronacki Rosja
Wymiary
Wysokość 70 - 78 (psy) cm,
66 - 74 (suki) cm
Masa 50-60 (psy)kg,
45-50(suki)kg
Klasyfikacja
FCI Grupa II, Sekcja 1.4,
nr wzorca 327
AKC Working
ANKC Grupa 6 - (Utility)
KC(UK) Working
NZKC Utility
UKC Grupa 1 - Guardian Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCKC(UK)NZKCUKC

Czarny terier rosyjskirasa psa, należąca według FCI do grupy II - psów w typie pinczera i sznaucera, molosów, szwajcarskich psów pasterskich oraz innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera. Zaliczany do psów obronnych[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Początki rasy sięgają okresu powojennego XX stulecia. Po II wojnie światowej okazało się, że w rodzimym kraju rasy (ówczesnym Związku Radzieckim) poza kilkoma rasami wykorzystywanymi w różnych celach, nie ma jednej uniwersalnej, która mogłaby pełnić różnorodne funkcje w tak skrajnie odmiennych strefach klimatycznych występujących na obszarze tego kraju. Ze względu na rozpoczęcie prac nad wyhodowaniem tej rasy w okresie stalinowskim, psy są nieoficjalnie nazywane "psami Stalina"[3]. Prace nad nową rasą ruszyły z wielkim rozmachem. Zaangażowano wielu ówczesnych kynologów, biologów, genetyków. "Hodowlaną kolebką" rasy została wojskowa hodowla "Krasnaja Zwiezda". Trzy rasy wniosły znaczący wkład w powstanie nowej: Sznaucer olbrzym, Rottweiler oraz Airedale Terrier, przy czym protoplastą rasy został Sznaucer olbrzym. Kolejno utrwalając określone cechy oraz dodając nowe włączano w program hodowlany jeszcze inne rasy m.in. nowofundlandy i owczarki kaukaskie. Łącznie źródła podają, że w tworzeniu nowej rasy udział miało 17 ras.

Celem prac było otrzymanie psa powyżej średniego wzrostu, masywnego o mocnej konstrukcji, wytrzymałego, dobrze znoszącego różne warunki klimatyczne, łatwo uczącego się, odważnego i chętnie współpracującego z człowiekiem. W końcu w roku 1979 specjaliści z hodowli "Krasnaja Zwiezda" zdecydowali, iż prace nad tworzeniem rasy zostały zakończone. W roku 1981 hodowla "Krasnaja Zwiezda" opublikowała wzorzec rasy zatwierdzając długowłosego czarnego teriera. Tym samym został on uznany za odrębną rasę. 13 maja 1981 roku Ministerstwo Rolnictwa ZSRR w Zarządzeniu nr 19 określiło i zapisało wzorzec rasy.

W maju 1984 roku na międzynarodowym zgromadzeniu w Meksyku rasa została oficjalnie zatwierdzona przez FCI otrzymując 327 numer standardu oraz nazwę CZARNY TERIER ROSYJSKI. Rasa wciąż podlega kształtowaniu i zmianom, co ma również wydźwięk w standardzie rasy. W 2008 roku Komisja Hodowlana Związku Kynologicznego w Rosji (RKF) zatwierdziła i ogłosiła nowy wariant proponowanego wzorca dla rasy. 10 stycznia 2011 roku FCI opublikowała nowy wzorzec dla rasy.

W 2012 roku psy tej rasy zaczęły trafiać do jednostek rosyjskiej armii, ma to być początek większych działań na rzecz wykorzystania tej rasy w wojsku. Poprzednie próby, przeprowadzane w okresie ZSRR, zostały zarzucone[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Czarne teriery rosyjskie to psy duże, masywne, powyżej średniego wzrostu z bogato rozwiniętą okrywą włosową. Wzbudzające już samym wyglądem respekt. "Siła spokoju kudłatego olbrzyma" - to określenie doskonale rasę charakteryzuje.

Szata[edytuj | edytuj kod]

Całe ciało czarnego teriera rosyjskiego pokryte jest okrywą włosową - grubą i twardą z podszerstkiem, z lekkim załamaniem. Szczególnie ozdobny włos rozwinięty jest na brodzie, wąsach i grzywce oraz na kończynach przednich i tylnych i linii tzw. "spódnicy". Czarny terier rosyjski nie linieje w typowy sposób (m.in. jak owczarek niemiecki), a wymienia włos systematycznie. Wymaga regularnych zabiegów pielęgnacyjnych (kąpiel, czesanie i strzyżenie). Obowiązuje przyjęty wzorzec strzyżenia.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie ze standardem rasy czarne teriery rosyjskie są maści czarnej, lub czarnej z nieznacznym siwym przesianiem. Biorąc pod uwagę pochodzenie rasy zdarzają się również osobniki w kolorach niestandardowych: najczęściej - czarne podpalane lub czaprakowe. Bardzo rzadko rodzą się szczenięta błękitne, czarne z genem rozjaśnienia, biszkoptowe, czy sobolowe.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy są odważne, pewne siebie, silne, nieufne wobec obcych z szybką reakcją obronną. Cechują się zrównoważonym charakterem. Podatne na szkolenia. Wymagają stałego kontaktu z człowiekiem. Doskonale odnajdują się w dużych domach z ogrodem, jak i małych blokowych mieszkaniach. Nie nadają się do budy i kojca. Ciche i mało ruchliwe w domu.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich latach na Uniwersytecie Kalifornijskim Davis - USA przeprowadzono badania, które potwierdziły, że w rasie występuje choroba o nazwie "Hyperuricosuria", którą dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny. Za pomocą testów wykonywanych można sprawdzić status zwierzęcia względem tej choroby tj. genetycznie chory (HU/HU), genetycznie zdrowy (N/N) lub genetyczny nosiciel (N/HU). W celu ograniczenia schorzenia w rasie rekomenduje się, by hodowcy planowali skojarzenia w następujących kombinacjach: N/N x N/N; N/N x N/HU; N/N x HU/HU. W październiku 2014 roku oficjalnie potwierdzono w rasie drugie schorzenie tła genetycznego tj. młodzieńczy paraliż krtani i polineuropatię (JLPP), która została zbadana przez naukowców z Uniwersytetu w Missouri-Kolumbia, USA i również dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny. Specyfika tej choroby polega jednak na tym, iż zwierzęta genetycznie obciążone JLPP ze względu na szereg nieprawidłowości nie dożywają wieku rozrodczego i padają do 6-go miesiąca życia lub są usypiane. Do hodowli wchodzą zatem osobniki, które są genotypowo zdrowe lub są nosicielami JLPP. W celu ograniczenia tego schorzenia w rasie rekomenduje się krycia pomiędzy osobnikami genetycznie zdrowymi oraz osobnikami genetycznie zdrowymi, a nosicielami[4][5].

Jak u wszystkich ras dużych, tak i u teriera czarnego uwagę należy zwrócić na choroby układu kostnego, a w tym głównie: dysplazję stawów biodrowych HD i dysplazję stawów łokciowych ED oraz mogące wystąpić w okresie rozwojowym: eozynofilowe zapalenie kości młodych psów i osteodystrofię przerostową. W rasie wspomina się również o chorobach oczu (ektropium i entropium), alergiach (głównie pokarmowa, kontaktowa - uczulenie na pchły, Hot spot) nowotworach i niektórych chorobach serca. Ze względu na nieodpowiednie żywienie, pielęgnację i prowadzenie bardzo często teriery czarne borykają się również z kamieniem nazębnym, grzybicami (głównie broda, wąsy), zapaleniem ucha, zapaleniem spojówek.

Czarny terier rosyjski jest rasą wymagającą regularnych kąpieli, czesania i strzyżenia zgodnego z przyjętym wzorem. W ramach utrzymania czarnego teriera w ładzie i porządku na tzw. użytek domowy należy go kąpać przynajmniej raz na 4 tygodnie i strzyc co najmniej raz na 12 tygodni. W zależności od rodzaju włosa czesać należy 1-2 razy w tygodniu. Po każdym posiłku (o ile pies je pokarm mokry) lub co najmniej 1-2 razy w tygodniu broda i wąsy powinny być porządnie umyte, co zapobiega osadzaniu się na sierści resztek pokarmowych i brudu, które są doskonałą pożywką dla grzybów i bakterii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. s. 57 i 66.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 82.
  3. a b "Psy Stalina" wracają do rosyjskiego wojska
  4. Juvenile Laryngeal Paralysis & Polyneuropathy (JLPP) in Black Russian Terriers (ang.). [dostęp 2014-10-22].
  5. Hyperuricosuria. [dostęp 2014-10-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 288. ISBN 83-7073-122-8.
  • "Tchiorny Terier" - Magazyn wydawany przez NKP - Narodowy Klub Rasy. Rosja. (wydania na przestrzeni lat).
  • M. Gierasimova "Russkiy Cherniy Terier". Wydanie trzecie. Rosja 2010.
  • Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13030-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]