Czujnik pojemnościowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czujnik pojemnościowy – element automatyki przemysłowej reagujący na zbliżanie do jego powierzchni aktywnej (pola czujnika) dowolnego materiału (medium).

Elektroda czujnika i jej działanie muszą być wyjaśnione na podstawie sposobu dochodzenia do jej geometrycznego kształtu. Nie będziemy przy tym uwzględniali pól rozpraszających na krawędziach płytki.

W połowie odległości między dwiema okrągłymi płytkami kondensatora A1 i A2 znajduje się w odległości d/2 dodatkowa, dobrze przewodząca "elektroda pośrednia" Z o grubości D-0. Napięcie przyłożone do elektrod A1 i A2 wytwarza między nimi pole elektryczne. Nadaje ono elektrodzie Z potencjał U/2.

W rezultacie elektroda pośrednia przyjmuje funkcję następnej płytki kondensatora. Tak więc, kondensator dzieli się geometrycznie i elektrycznie na dwa kondensatory połączone szeregowo. Gdy się te kondensatory rozwinie i ustawi się płytki A1 i A2 obok siebie, w jednej płaszczyźnie, a elektrodę Z ustawi się w drugiej płaszczyźnie w odległości d/2, otrzyma się kondensator "otwarty". W obydwu połówkach tego kondensatora pola mają przeciwne kierunki.