Dead of Night

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dead of Night
Gatunek horror, dramat, thriller
Rok produkcji 1972
Data premiery 1972 r. (Kanada),
30 sierpnia 1972 r. (USA)
Kraj produkcji Kanada, Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 88 minut/98 minut (wersja rozszerzona, wydana na video)
Reżyseria Bob Clark
Scenariusz Alan Ormsby
Główne role John Marley, Richard Backus,
Lynn Carlin, Anya Ormsby
Muzyka Carl Zittrer
Zdjęcia Jack McGowan
Scenografia Forest Carpenter, Albert Fisher
Kostiumy Dyke Davis
Montaż Ronald Sinclair
Produkcja Bob Clark, John Trent, Peter James
Wytwórnia Impact Films, Quadrant Films
Budżet 235 000 USD

Dead of Night (lub Deathdream[1]) to kanadyjsko-amerykański film fabularny z 1972 roku w reżyserii Boba Clarka. W filmie w rolach głównych wystąpili Richard Backus, John Marley i Lynn Carlin. Fabuła koncentruje się na losach Andy’ego Brooksa, młodego weterana wojny wietnamskiej, który powraca do domu jako zombie i z trudem dostosowuje się do nowej rzeczywistości. Przypadłość Andy’ego jest alegorią zespołu stresu pourazowego weteranów wojennych[2][3]. Obraz oparto na podstawie noweli W. W. Jacobsa The Monkey's Paw z 1902 roku[4]. Projekt został pozytywnie oceniony przez krytyków, którzy okrzyknęli go dziełem niepokojącym i bezkompromisowym[5]. Dziennikarz filmowy Brian Juergens uznał Dead of Night za jeden z najbardziej antywojennych filmów w historii[5]. W styczniu 2010 obraz został zaprezentowany widzom Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opinie[edytuj | edytuj kod]

Albert Nowicki (His Name is Death) wnioskował: "Clark nigdy nie wyjaśnia, co uczyniło z żołnierza zombie − w końcu zakończenie wojny wietnamskiej przyniosło Amerykanom więcej pytań niż odpowiedzi. W słowa nie zostają ubrane wewnętrzne konflikty Brooksów − w tym Andy’ego, jako sfatygowanego weterana − ani społeczne niepokoje, które ogarnęły Stany na początku lat 70. Dead of Night to film antywojenny, ale niezwykle subtelny, chwilami nawet wyrafinowany."[6]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1975, Sitges − Catalonian International Film Festival:
    • nagroda Medalla Sitges en Plata de Ley w kategorii najlepszy scenariusz (wyróżniony: Alan Ormsby)[7]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steve Beard, Aftershocks: The End of Style Culture, London: Wyd. Wallflower Press, 2002, ISBN 1-903364-24-8, OCLC 50317765.
  • Kyle William Bishop: Dead Man Still Walking: A Critical Investigation Into the Rise and Fall... and Rise of Zombie Cinema. Wyd. ProQuest, 2009. ​ISBN 1-244-01141-X​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b "Dead of Night (1972) − Release Info". imdb.com. (ang.) [dostęp 2014-03-21].
  2. "Aftershocks: The End of Style Culture − Steve Beard". Google Books. (ang.) [dostęp 2014-03-21].
  3. "Dead man still walking: A critical investigation into the rise and fall... and rise of Zombie cinema − Kyle William Bishop". Google Books. (ang.) [dostęp 2014-03-21].
  4. "Dead of Night (1972)". nytimes.com. (ang.) [dostęp 2014-03-21].
  5. a b "Dead of Night (Deathdream) (2000)". rottentomatoes.com. (ang.) [dostęp 2014-03-21].
  6. Nowicki, Albert (2018-10-06). "'I DIED FOR YOU. WHY SHOULDN’T YOU RETURN THE FAVOR?' ('DEAD OF NIGHT' AKA 'DEATHDREAM', 1974)". hisnameisdeath.com. (ang.) [dostęp 2018-10-06].
  7. "Dead of Night (1972) − Awards". imdb.com. (ang.) [dostęp 2014-03-21].