Debriefing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Debriefing (dosł. sprawozdanie lub wysłuchanie, ang. Critical Incident Stress Debriefing) – forma grupowego wsparcia psychologicznego zespołów ratunkowych po zdarzeniach traumatycznych[1].

Metoda została opracowana w końcu lat 80. XX wieku w Stanach Zjednoczonych przez Jeffrey’a T. Mitchella. Obecnie jest jedną z technik stosowanych w ramach kompleksowego systemu wsparcia psychologicznego[1].

Debriefing jest formą spotkania w grupie i dyskusji (z mocnym komponentem rekonstrukcji faktów[1]) o przeżytym traumatycznym zdarzeniu. Ma siedem etapów: wprowadzenie, faza faktów, faza myśli, faza reakcji, faza symptomów, faza nauczania oraz zakończenie. Celem stosowania metody jest zmniejszenie negatywnych konsekwencji traumatycznego zdarzenia. Spotkanie debriefingowe trwa z reguły około trzech godzin i jest prowadzone od 24 do 72 godzin po danym zdarzeniu. Jedynie w przypadku masowych katastrof (takich jak np. lotnicze, kolejowe, czy naturalne) debriefing prowadzony jest w kilka tygodni po wystąpieniu katastrofy[1].

Według norweskiego psychologa Atle Dyregrova, debriefing to grupowe spotkanie zorganizowane w celu umożliwienia poszkodowanym zintegrowania głębokich osobistych doświadczeń, zarówno na poziomie poznawczym, emocjonalnym jak i grupowym w celu zapobiegania powstawaniu negatywnych konsekwencji (1998)[1].

Metoda debriefingu może być wykorzystywana jako technika wsparcia w trakcie interwencji kryzysowej[1].

Duża i stale rosnąca popularność metody spowodowana jest jej prostotą oraz oparciem na stosunkowo nieskomplikowanej procedurze, co umożliwia jej stosowanie przez personel o niewielkich nawet kwalifikacjach i małym doświadczeniu interwencyjnym. Duże organizacje stosują go jako element zapobiegania ewentualnym odszkodowaniom ze strony pracowników[1].

Część badań naukowych wskazuje na skuteczność i przydatność techniki jako elementu wsparcia psychologicznego po różnorakich epizodach traumatycznych. Inne badania podważają jej skuteczność, np. Alexander Mcfarlane z University of Adelaide wskazuje na udział w debriefingu jako predyktor wystąpienia opóźnionej postaci zespołu stresu pourazowego. Inne badania mówią o niepowodzeniach debriefingu w zapobieganiu długofalowym konsekwencjom ekspozycji na zdarzenia traumatyczne, a także o braku dostosowania metody do faktycznych potrzeb osób poszkodowanych[1].

Światowa Organizacja Zdrowia nie zaleca stosowania debriefingu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]