Dekrety polskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie należy mylić z tzw. dekretem o Polakach (Polenstrafrechtsverordnung) z 1941 r.
"Obowiązki robotników i robotnic cywilnych narodowości polskiej podczas pobytu w Niemczech"

Dekrety polskie (niem. Polenerlasse, Polen-Erlasse) – dekrety wydane przez nazistowskie Niemcy 8 marca 1940. Regulowały one sytuacje polskich robotników przymusowych w III Rzeszy (Zivilarbeiter).

Treść zarządzeń[edytuj | edytuj kod]

Zarządzenia te specyficznie wprowadzały różne sposoby dyskryminacji polskich robotników, m.in.:

  • Obowiązek oznaczenia literą "P", trwale przymocowaną do każdej sztuki noszonego ubrania i wyraźnie widoczną.
  • Płace znacznie mniejsze niż dla niemieckich czy zachodnich robotników.
  • Znacznie mniejsze racje żywnościowe niż dla niemieckich czy zachodnich robotników.
  • Zakaz opuszczania miejsca pobytu.
  • Zakaz wychodzenia po zmroku (objęcie godziną policyjną).
  • Zakaz posiadania pieniędzy, wartościowych przedmiotów, rowerów, aparatów fotograficznych i zapalniczek.[potrzebny przypis]
  • Zakaz odwiedzania niemieckich barów, restauracji i imprez tanecznych.
  • Zakaz korzystania z publicznych środków transportu.
  • Zakaz uczęszczania do kościoła.

Wiosną 1942 roku przyjęto rozporządzenia dla robotników wschodnich (Ostarbeiterów), tzw. dekrety o robotnikach wschodnich (Ostarbeiter-Erlasse).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]