Diagonalizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kompozycja diagonalna: Jacopo Tintoretto, Ostatnia Wieczerza (1594)

Diagonalizm (łac. linea diagonalis – linia skośna, przekątna) – w sztukach plastycznych zasada komponowania obrazu lub rzeźby, polegająca na akcentowaniu jednej lub kilku osi ukośnych i ograniczeniu kompozycyjnego znaczenia pionów i poziomów.

Ukośny kierunek kompozycji nazywamy diagonalą. Stosowali ją już m.in. Michał Anioł i Jacopo Tintoretto. W XVII w. stała się charakterystyczną cechą malarstwa barokowego (np. Peter Paul Rubens, Francisco Zurbaran, iluzjonistyczne malarstwo włoskie). Ponownie pojawia się w malarstwie romantycznym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych, red. S. Kozakiewicz, Warszawa: Wydaw. Nauk. PWN, 2011, ​ISBN 978-83-01-12365-9
  • Słownik wiedzy o kulturze, Wojciech Antosik, Krystyna Kubalska-Sulkiewicz (red.), Warszawa: Arkady, 2009, ISBN 978-83-213-4465-2, OCLC 836686644.
  • Słownik wyrazów obcych PWN, red. Mirosław Bańko, Warszawa: Wydaw. Nauk. PWN, 2005, ​ISBN 83-01-14455-6