Horyzontalizm (sztuki wizualne)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kompozycja horyzontalna: Andrea del Castagno, Ostatnia Wieczerza (1445-50)

Horyzontalizm (łac. horizon, horizontis) - w sztukach plastycznych zasada komponowania obrazu polegająca na akcentowaniu w dziele sztuki kierunków poziomych, rozbudowa kompozycji dzieła wszerz; przeciwieństwo wertykalizmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych, red. S. Kozakiewicz, Warszawa: Wydaw. Nauk. PWN, 2011, ​ISBN 978-83-01-12365-9
  • Słownik wiedzy o kulturze, Wojciech Antosik, Krystyna Kubalska-Sulkiewicz (red.), Warszawa: Arkady, 2009, ISBN 978-83-213-4465-2, OCLC 836686644.
  • Słownik wyrazów obcych PWN, red. Mirosław Bańko, Warszawa: Wydaw. Nauk. PWN, 2005, ​ISBN 83-01-14455-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]