Diament Portera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diament Portera

Diament Portera – metoda służąca do badania konkurencyjności lokalizacji oraz wpływu makrootoczenia na konkurencyjność organizacji.

Opis[edytuj]

Metoda została opracowana przez amerykańskiego ekonomistę Michaela E. Portera i przedstawiona w książce The Competitive Advantage of Nations w 1990[1].

Model diamentu składa się z czterech powiązanych ze sobą elementów[2][3]:

  • czynników produkcji (ang. factor conditions),
  • strategii, struktury i rywalizacji firm (ang. strategy, strukture and rivalry),
  • warunków popytu (ang. demand conditions),
  • sektorów pokrewnych i wspomagających (ang. related and supporting industries)

Przypisy

  1. Michael E. Porter: On Competition. Boston: Harvard Business School Publishing, 2009, s. XIX. ISBN 978-1-4221-2696-7.
  2. Michael E. Porter: On Competition. Boston: Harvard Business School Publishing, 2009, s. 182. ISBN 978-1-4221-2696-7.
  3. Michael E. Porter: Porter o konkurencji. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2001, s. 207. ISBN 82-208-1287-9.