Dies irae (hymn Jana Kasprowicza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dies irae
Autor Jan Kasprowicz
Tematyka religijna
Typ utworu hymn
Pierwsze wydanie
Język polski
Data wydania 1902

Dies irae (łac. Dzień gniewu) – hymn Jana Kasprowicza, powstały w epoce modernizmu wydany w 1902 w tomiku Ginącemu światu.

Charakterystyka utworu[edytuj]

Hymn ten cechuje ekspresjonizm i symbolizm, dwie tendencje charakterystyczne dla literatury Młodej Polski. W dziele tym występują nawiązania do innych tekstów, przede wszystkim do: średniowiecznego hymnu Dies irae autorstwa Tomasza z Celano, liturgicznego Kyrie eleison, kolęd Franciszka Karpińskiego oraz Biblii (Psalmy, Apokalipsa). Pojawiają się także motywy literackie charakterystyczne dla modernizmu, jak motyw wygnania i wędrówki. Podmiot liryczny w hymnie prowadzi dialog nie tylko ze światem i tradycją, lecz także z samym Bogiem, którego ukazuje jako niesprawiedliwego i niekonsekwentnego w swym działaniu. Taki obraz Boga potwierdzać ma m.in. scena, w której złotowłosa Ewa, poddana pieszczotom Szatana, zabrania Adamowi wejścia do raju. Kasprowicz, piszący swój tekst u schyłku wieku, podaje w wątpliwość sens ludzkiej egzystencji, wini Boga za to, że świadomie stworzył człowieka pełnego ułomności, za które potem sam go karze[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. "Dies irae" - interpretacja i analiza (pol.). edukacja.swiatkobiety.pl. [dostęp 2016-10-24].

Linki zewnętrzne[edytuj]