Doina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Doina także m.in. Hore (Horie) lungă, Cântec lung[1]rumuńska liryczna pieśń ludowa, pokrewna ukraińskiej dumie.

Zwykle śpiewana jest przez jednego wykonawcę – kobietę lub mężczyznę, z akompaniamentem lub bez, nierzadko improwizowana[2][3]. Teksty doiny mają duży ładunek emocjonalny – traktują o miłości, smutku, żałobie, tęsknocie[3]. Do melodii doiny śpiewane są również kołysanki[3]. Wyróżnia się trzy rodzaje doiny[3]:

Upowszechnienie doiny zawdzięcza się Béli Bartókowi[4]. W Polsce przedrozbiorowej doina była znana pod nazwą dumki wołoskiej. W Wilanowie na dworze królewskim Jana III Sobieskiego obok dumek kozackich król chętnie słuchał doiny (dumki wołoskie), które były grywane przez kapelę kozacką[5].

W 2009 roku doina została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. UNESCO ICH: Doina. Nomination for inscription on the Representative List in 2009 (Reference No. 00192) (ang.). [dostęp 2015-05-02].
  2. a b UNESCO ICH: Doina (ang.). [dostęp 2015-05-02].
  3. a b c d The Concise Garland Encyclopedia of World Music. Routledge, 2013, s. 106. ISBN 978-1-136-09562-7. [dostęp 2015-05-02].
  4. Bäla Bart¢k: Essays. University of Nebraska Press, 1976, s. 103-111. ISBN 978-0-8032-6108-2. [dostęp 2015-05-02]. (ang.)
  5. Leszek Podhorodecki, Sobiescy herbu Janina, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1984, s. 146, ​ISBN 83-205-3234-5

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Obyczaje, języki, ludy świata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 174. ISBN 978-83-01-14874-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • UNESCO: La Doïna (ang.). W: Youtube [on-line]. [dostęp 2015-05-02].